شده‌ای ، ما بعد از این تسلیم جناب شما هستیم ! مسأله تمرد و ایستادگی در مقابل حق ، تا اگزیستانسیالیسم نیامده بود لااقل فلسفه نداشت ، حالا دارای‌ فلسفه هم شده است که بله این جور باید بود .
این تکبر بر خدا و ایستادگی در برابر خدا و " نه " گفتن در مقابل‌ ذات حق ، ضد انسانی‌ترین چیزهاست . من در مقالاتی تحت عنوان " سیری در نهج‌البلاغه " به مناسبتی رسیدم به همین جا که اصلا این مسأله ترک دنیا و دنیاپرستی در نهج البلاغه بر چه اساسی است ، که این بر می‌گردد به امر کمال انسان و به اینکه اگر انسان نباید در مقابل مادیات تسلیم باشد و نباید بنده مادیات باشد ، چه فرق می‌کند ، بنده بودن بنده بودن است ، اگر انسان بنده خدا هم باشد بالاخره بندگی بندگی است ، در آنجا بحث خوبی‌ شده است .
عزیز کریم واقعی خداست ، العزیز اوست و الکریم اوست . کسی در مقابل‌ خدا خودش را عزیز و کریم بداند این همان عصیان در مقابل حق و تکبر بر ذات پروردگار است ، آخرین نتیجه‌اش همین است که قرآن ذکر می‌کند : " « ان شجرت الزقوم طعام الاثیم کالمهل یغلی فی البطون کغلی الحمیم خذوه‌ فاعتلوه الی سواء الجحیم ثم صبوا فوق رأسه من عذاب الحمیم ذق انک انت‌ العزیز الکریم »" . خدا موجودی جدا از انسان نیست که انسان بگوید من‌ خودم را حفظ می‌کنم در مقابل او ، او را طرد می‌کنم خودم را حفظ می‌کنم . " خود " انسان با خدا حفظ می‌شود . در آیات دیگر قرآن خوانده‌ایم : " « و لا تکونوا کالذین نسوا الله فانسیهم انفسهم »" [١] آدمی که خدا را فراموش کند خودش را فراموش کرده ، نه اینکه خودش را دریافته و خدا را فراموش کرده ، آن که خدا را از دست بدهد خودش را از دست داده : "

[١] حشر / . ١٩