" ما عندکم ینفد و ما عندالله باق " اشیاء نسبت به شما فانی هستند و نسبت‌ به خداوند باقی . این است که می‌گوید اگر بقایی نباشد و اگر ابدیتی نباشد و اگر معادی نباشد و اگر بازگشت به خدا نباشد ( دیگر در بازگشت به خدا نیستی معنی ندارد ، در بازگشت به هستی مطلق که نمی‌تواند نیستی وجود داشته باشد ) و اگر هستی همین یک رویه نیستی را می‌داشت یک چیز لغو بیهوده‌ای بود ، اما اینچنین نیست . این است که استدلال می‌کند بر قیامت‌ به دلیل اینکه ما که زمین و آسمان را باطل نیافریده‌ایم ( باطل یعنی‌ بی‌غایت و بی‌هدف ) ، ما که بازیگر نبودیم که مثل بچه‌ها بخواهیم بازی‌ کنیم یک چیزی را خلق کنیم ، ما که بیهوده کار نیستیم . گفتیم اینجا از راه توحید استدلال بر معاد است ، یعنی اگر کسی خدا را بشناسد به عنوان‌ یک موجود کامل الذات ، به عنوان یک موجود منزه از لعب و عبث و فعل‌ باطل ( خودش حق است ، فعلش هم حق است ) و به عنوان یک موجود حکیم ، آن وقت می‌داند که قیامت و عالم بقا نمی‌تواند نباشد . این است که‌ می‌فرماید : " « و ما خلقنا السموات و الارض و ما بینهما لاعبین »" .
این در جواب آنها بود که گفتند : " « ان هی الا موتتنا الاولی و ما نحن‌ بمنشرین »" جز همین یک مرگی که ما به چشم خودمان می‌بینیم مرگ دیگری و طبعا حیات بعد از مرگ و حیات بعد از آن مرگ دوم (« احییتنا اثنتین غ) [٢] وجود ندارد، تو چرا این حرفها را می‌زنی که روزی خواهد آمد

[١] ابراهیم / . ٤٨ [٢] غافر / . ١١