آشنایی با قرآن 5 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٩٤

اعتقادی دارد . ولی اگر کسی اعتقادش به شفاعت این باشد که خیر ، امام‌ حسین اصلا بدون اجازه و رضایت خدا محال است ( شفاعت کند ) ، بعلاوه او کارش حساب دارد، " « و هم یعلمون »" است، " « الا من اذن له الرحمن‌ و رضی له قولا »" [١] است، خود شفاعتش به اجازه خداست، در یک کلمه‌ای‌ که بخواهد شفاعت کند باید اول برایش محرز باشد که خدا رضایت می‌دهد که‌ این حرف را بزند " « الا من اذن له الرحمن و قال صواباغ " [٢] یا " « لا تنفع الشفاعة الا من اذن له الرحمن و رضی له قولا »" ، (چنین اعتقادی‌ درست است ) . امام حسین آنجا خودش را به این صورت می‌بیند . خدا او را برانگیخته است ، همان طوری که در دنیا خدا پیغمبران را برانگیخت برای‌ اینکه مردم را هدایت کنند و نجات بدهند .
مگر پیغمبران خودشان برانگیخته شدند ؟ در دنیا چگونه است؟ آیا در دنیا این پیغمبران بودند که رفتند خدا را برانگیختند و وادار کردند که خدایا بیا ما را بفرست برای هدایت این مردم ، یا این خدا بود که پیغمبران را مبعوث کرد و فرستاد برای هدایت مردم و اینها وسیله‌ای بودند که خدا برانگیخت برای هدایت مردم ؟ در مغفرت آن عالم هم عینا قضیه از این‌ قرار است . این خداست که شفعا را بر می‌انگیزاند و مأمورشان می‌کند ( که‌ ) شما از من مغفرت بخواهید برای چنین کسان تا من مغفرت خودم را شامل‌ حال آنها کنم ، که این هم حسابی دارد که مغفرت الهی جز از مجرای اشخاصی‌ که به وسیله آنها هدایت شده‌اند و جز از مجرای کملین که باب خداوند هستند نیست ، ولی به هر حال این خداست که اینها را برای شفاعت بر می‌انگیزاند .