تکیه کرده است و از آن جمله این ( آیه ) است که معنایش این است که تو مریضی ، تو ذائقه‌ات را از دست داده‌ای ، تو شیرین را تلخ احساس می‌کنی ، مثل بسیاری از بیماریها که در اثر یک نوع بیماری ، غذایی که در ذائقه‌ دیگران مطبوع است برای بیمار نامطبوع است ، در ذائقه دیگران شیرین است‌ برای او تلخ و مهوع است . در آیه بعد که امروز خواندیم : " « ام ابرموا امرا فانا مبرمون » " مطلبی علاوه و در واقع روبنایی برای آن زیربنا بیان می‌کند . تا اینجا همین‌ قدر بیان کرد که اینها رسیده‌اند به جایی که حق و حقیقت برایشان مکروه و تلخ شده است . خوب ، این یک بیماری است . یک وقت هست که انسان فقط همان بیماری را دارد ، و یک وقت هست که بر اساس آن بیماری یک تأسیسی‌ هم می‌کند ، یک کاری هم بر اساس همان بیماری انجام می‌دهد . یکی از اموری که می‌گویند از مظاهر سبقت رحمت الهی بر غضب الهی است‌ یعنی نشانه این است که همیشه لطف و رحمت بر غضب و قهر پیشی دارد این‌ است : اگر انسان در مرحله نیت طالب خیر و حقیقت باشد ولی جدی باشد ، جدا طالب خیر و حقیقتی باشد ، یعنی قصد داشته باشد کار خیری را انجام‌ بدهد ، بعد در عمل موفق نشود ، آیا چنین کسی عندالله مأجور است یا مأجور نیست ؟ بله ، خداوند به چنین کسی با اینکه توفیق این عمل را پیدا نکرده‌ است به موجب همین قصد و نیت اجر و پاداش می‌دهد . ولی اگر کسی قصد معصیتی را بکند ، نیت یک شری را در دل داشته باشد و بعد مانعی پیدا بشود که آن کار صورت نگیرد ، مثلا قصد داشت که برود شهادت دروغ بدهد ولی رفت و احتیاجی به او پیدا نشد و بالاخره در عمل ، او شهادت دروغ‌ نداد ، آیا برای او گناه یک شهادت دروغ نوشته می‌شود ؟ نه ، چون نیت به‌ مرحله