انتخاب کرده است : " باب حسن الصحابة و حق الصاحب فی السفر " . پس معلوم می‌شود دوستیها و رفاقتها و معاشرتها حق ایجاد کن است . این‌ است که امام علیه‌السلام فرمود : یک روز دوستی فقط یک تمایل است ، اما اگر رسید به یک ماه دوستی ، این خویشاوندی می‌شود و اگر به یک سال دوستی‌ رسید این دیگر در حد رحم ماسه است یعنی رحمی که با همدیگر تماس دارد ، یعنی مثل دو تا برادر که از یک رحم به دنیا آمده‌اند ، این حکم را دارد و قطع او حکم قطع رحم را پیدا می‌کند. این آیه "« الا خلاء یومئذ بعضهم لبعض‌ عدو الا المتقین »" ضمن اینکه اشاره است به اخوتها و خلتهای دنیایی و آنها را در مستثنی منه می‌گوید، در مستثنی تشویقی است به دوستیهایی که بر اساس پاکی و تقواست . " « یا عباد لا خوف علیکم الیوم و لا انتم تحزنون »" در قیامت از طرف خداوند به متقین خطاب می‌شود : " یا عباد " ای بندگان من . وقتی‌ اتقیا با یکدیگر دوست باشند ملاکش خدا و عبودیت خداوند است نه مطامع‌ که عبد آن مطامع باشند . به آنها از ناحیه ذات حق خطاب می‌رسد به عنوان‌ " یا عباد " ای بندگان من . این خودش یک پیام دوستی و یک پیام‌ دوستانه از خدا به این دوستان در راه خداست . می‌بینید اینجا که صحبت‌ خلت و دوستی در راه خداست صحبت پیام دوستانه‌ای است که از طرف خدا می‌رسد ، از طرف آن ملاک دوستی می‌رسد ، به آنها پیام فرستاده می‌شود که : " « لا خوف علیکم الیوم و لا انتم تحزنون »" دیگر نه بر شما خوفی مسلط خواهد شد و نه هرگز غمناک خواهید بود . " خوف " و " حزن " با یکدیگر فرق دارند . خوف در مورد نگرانیها و شک و تردیدهاست . در مورد بدی احتمالی در آینده خوف گفته می‌شود و در مورد بدی قطعی اعم از اینکه در حال حاضر باشد یا در آینده قطعی باشد انسان دچار حزن می‌شود . بنابراین انسان دو حالت