« متقابلین »" [١] هر چه از غل و غش و کدورت است از جان آنها بیرون‌ کشیده‌ایم ، برادروار در نهایت صفا و صمیمیت در مقابل یکدیگر می‌نشینند و لذت می‌برند .
قرآن به مسأله " اخوت فی الله " اهمیت می‌دهد . طرفدار این نیست که‌ انسان خداپرست در فردیت زندگی کند ( و بگوید ) من هستم و خدای خودم و با هیچ کس ارتباط ندارم . نه ، تو هستی و خدای خودت ، و هر کس که بنده‌ خدای توست او را هم باید دوست داشته باشی . اگر انسان به خاطر خدا بندگان خدا را دوست نداشته باشد نقص است . بله ، یک وقت انسان کسی‌ را دوست دارد به غیر ملاک الهی ، این با دوستی خدا نوعی تضاد پیدا می‌کند و نوعی شرک است . اما دوست داشتن دیگران برای خدا عین توحید است . در یکی از سوره‌های مسبحات و جزء دعاهایی که در قنوت هم خوانده می‌شود مؤمنین می‌گویند: " « ربنا اغفر لنا و لاخواننا الذین سبقونا بالایمان »" پروردگارا ما را و برادرانی که در ایمان بر ما سبقت داشتند بیامرز، آنها را نیز مشمول مغفرت خودت بگردان "« و لا تجعل فی قلوبنا غلا للذین امنوا ربنا انک رؤف رحیم »" [٢] خدایا در دلها و سینه‌های ما و در روحهای ما کوچکترین کدورتی نسبت به اهل ایمان قرار نده " غل " یعنی کدورت، غش، تیرگی) تو رئوف و مهربان هستی . چقدر بد است که انسان نسبت به شخصی که‌ واقعا مؤمن و با ایمان است غل و حقد و کینه و ناراحتی در قلب خودش‌ داشته باشد . به همین دلیل است که ما در دستورهای دینی خودمان داریم [٣] که اگر دو نفر مؤمن نسبت به یکدیگر کدورتی پیدا کردند این کدورت نباید بیش از سه روز

[١] حجر / . ٤٧ [٢] حشر / . ١٠ [٣] اصول کافی ، کتاب الایمان و الکفر ، باب الهجره .