است که نصاب هم گفته : " سما آسمان " . آسمان فارسی مرکب از کلمه " آس " و کلمه " مان " مفهوم فلک را می‌دهد ، یعنی آس مانند ( آس‌ یعنی سنگ آسیاب ) ، یعنی آن چیزی که مانند سنگ آسیا می‌چرخد . این از اساس فلکیات قدیم گرفته شده که فلک مثل سنگ آسیا می‌چرخد . کلمه " سماء " یعنی بالا . قرآن به ابر هم " سماء " می‌گوید و گاهی به خود باران هم " سماء " می‌گوید . گاهی به خدا هم موجودی سماوی می‌گوید . هر چیزی که به هر اعتباری به او علو بشود گفت . " « ارسلنا السماء علیهم‌ مدرارا »" [١] یعنی این سماء را همین طور داریم می‌ریزیم به سر آنان .
مقصود خود باران است. به خود باران قرآن گفته "سماء" چون از بالا می‌آید . به ابر هم می‌گوید " سماء ". اینجا که می‌فرماید: " « و ما انزل الله‌ من السماء غ" یعنی آنچه که از بالا برای شما فرود می‌آورد "« من رزق »" از آن روزی . آب خودش روزی نیست، سبب روزی است ولی چیزی که سبب چیز دیگر است ( گاهی به جای مسبب ذکر می‌شود ) ، به اصطلاح ذکر سبب و اراده‌ مسبب است . " « فاحیا به الارض بعد موتها »" به‌وسیله همین آب زمین‌ مرده را زنده می‌کند . " « و تصریف الریاح »" چرخاندن بادها . کلمه " تصریف " مفهوم گرداندن را می‌دهد. در سابق چون این موضوع برای علما محرز نبود توجه به این نکته نمی‌کردند ولی امروز که اطلاعات جو شناسی زیاد شده‌ است که باد جز هوای متحرک چیز دیگری نیست، در اثر اختلاف منطقه‌ها، گرم‌ و سرد شدن‌ها و اینکه هوای گرم سبکتر است و هوای سرد سنگینتر و آنها فشار می‌آورند و حرکتهایی پیدا می‌شود توانسته‌اند نشان بدهند که اصلا باد می‌چرخد، یک حرکات چرخش مانندی دارد ، و گفته‌اند این امر با این تعبیر قرآن‌ تطبیق می‌کند که می‌فرماید : " « و تصریف الریاح »"

[١] انعام / [٦]