آن می‌رسند غالبا هر دو را در کنار یکدیگر بیان می‌کند ، از جمله اینجاست‌ . مقدمه‌ای عرض بکنم و بعد این آیه را توضیح بدهم .
در قرآن چیزی در بهشت نام برده شده است به نام " طوبی " ، که در آن‌ آیه کریمه می‌خوانیم : " « طوبی لهم و حسن ماب »" [١] ، و چیز دیگری‌ نام برده شده است در جهت مقابل آن در جهنم به نام " زقوم " که در دو جای قرآن با کلمه " شجره " نام برده شده است : " « شجرت الزقوم »" . اینجا هم کلمه " شجره " است : " « ان شجرت الزقوم طعام الاثیم »" ، درخت زقوم . راجع به " طوبی " در خود قرآن من یادم نیست که تعبیر به " شجره " شده باشد ، شجره طوبی ، ولی در اخبار و روایات ما آمده‌ است که طوبی شجره‌ای است ، درختی است . و لهذا الان هم در ذهن همه ما به عنوان یک درخت تلقی می‌شود ، می‌گوییم " درخت طوبی " . طوبی از همان ماده " طیب " است که طیب یعنی پاک و پاکیزه . در آن آیه ( سوره ابراهیم ) بدون آنکه بیان حال بهشت یا جهنم در کار باشد ، اینقدر بیان شده است که : " « ضرب الله مثلا کلمة طیبة کشجرش طیبة اصلها ثابت‌ و فرعها فی السماء تؤتی اکلها کل حین باذن ربها و یضرب الله الامثال‌ للناس »" . بعد دارد : " « و مثل کلمة خبیثة کشجرش خبیثة اجتثت من‌ فوق الارض مالها من قرار »" [٢] . در آنجا اینچنین تشبیه شده است که‌ خداوند سخن پاکی را ( البته مقصود سخن به اعتبار یک لفظ نیست ، یعنی به‌ اعتبار یک عقیده و یک اصل ) ، خداوند یک اصل پاک و یک عقیده پاک را چنین مثل می‌زند ، به یک درخت پاک ، یعنی مانند یک درخت پاک است ، درخت پاکیزه‌ای که ریشه‌اش در زمین است و شاخه‌اش بر آسمان ، درختی است‌ پرمیوه و ثمربخش و

[١] رعد / . ٢٩ [٢] ابراهیم / . ٢٦ ٢٤