" رحمة من خالقک، خالق السموات و الارض "، درست است، ولی فرمود: " « رحمة من ربک رب السموات و الارض »" چون اسم " رب " آن شأن‌ پروردگار را ذکر می‌کند که به موجب آن خداوند متعال اشیاء را پرورش‌ می‌دهد و تکمیل می‌کند . عنایت به این است : " « انا کنا مرسلین »" ما پیامبران را فرستاده‌ایم . این ارسال پیامبران مظهر چه اسمی از اسمهای‌ ماست ؟ این پیغمبرها در خدمت چه اسمی از اسمهای ما هستند ؟ این‌ پیغمبرها چه شأنی از شؤون ما را اداره می‌کنند ؟ مربی‌اند ، تکمیل کننده و پرورش دهنده هستند . این رب تو ، این پروردگار تو ، این پرورش دهنده‌ همه آسمانها و زمین ، به حکم اینکه رب و پرورش دهنده است ، پیغمبران‌ را برای تکمیل و تربیت و پرورش استعدادهای بشر فرستاده است . در مسأله " رب " که همان مفهوم پرورش است بحث جامعی هست ( اغلب‌ ، مفهوم متداول ما شاید عکس این قضیه است ) و آن این است که ما همیشه‌ در مسأله تربیت نظرمان به جنبه منفی است . خیال می‌کنیم تربیت فقط یعنی‌ جلوگیری . بیشتر خانواده‌ها عقیده‌شان این است که تربیت بچه فقط همان چشم‌ غره رفتن به او و ترساندن اوست و او را مانع شدن که یک تلاش و حرکتی‌ داشته باشد : اینجا نخند ، آنجا چنین نکن ، در آن همواره " نکن " است‌ ، یعنی تربیتشان از " لا " ( نه ) درست می‌شود در صورتی که این تربیت‌ نیست . راسل تربیتهای مبنی بر ترس را گویا تعبیر از او باشد می‌گوید تربیت‌ خرس مابانه ، نه تربیتی که بر اساس پرورش است . مثلی ذکر می‌کند ، می‌گوید گاهی خرسها را ( که ) می‌خواهند رقص بیاموزند از این راه می‌آموزند ( این حیوان که نمی‌فهمد رقص چیست و چگونه باید برقصد و عشق و شوقی هم‌ به این کار ندارد ) : او را روی یک صفحه فلزی قرار می‌دهند ، بعد این‌ صفحه را تدریجا گرم می‌کنند ، او مجبور می‌شود