حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٩ - درآمد

ميراث گذشته و عرضه درست آنهاست. اين امر با پرداختن به دو موضوع اساسى تحقق مى‌يابد:

١. بازسازى متون مفقود

٢. تصحيح و تحقيق (اعم از تصحيح پژوهشى و تصحيح انتقادى).

دو. فلسفه علوم حديث. پاسخگويى به پرسش‌هاى اصلى مربوط به حديث و دانش‌هاى وابسته، چون: مبانى حجيت حديث، تعميم يا تخصيص حجيت در موضوعات گوناگون، رابطه قرآن و حديث، و پاسخگويى به پرسش‌هاى مستشرقان و ... نمونه‌اى از مباحث اين بخش است.

سه. تاريخ حديث. پژوهش درباره گذشته حديث و تطوراتى كه بر آن گذشته، در اين عنوان جاى مى‌گيرد و مباحث اصلى‌اش عبارتند از:

١. روش شناسى محدثان‌

٢. مكتب‌ها و مكتوبات حديثى‌

٣. مراكز و پايگاه‌هاى جغرافيايى حديث.

چهار. ارزيابى انتساب و صدور. بررسى انتساب حديث به پيشوايان، يكى از اركان دانش‌هاى حديث است. اين بررسى مى‌تواند از طريق سند صورت پذيرد و يا بر پايه متن انجام شود. چنان كه پالايش احاديث و شناسايى احاديث ساختگى (البته بر پايه ادله محكم و استوار) يكى ديگر از مباحث اين عنوان است. از اين‌رو مى‌توان سه حوزه براى اين عنوان تصوير كرد:

١. دانش رجال‌

٢. نقد محتوايى (يا نقد داخلى)

٣. پالايش.

پنج. فقه الحديث. مهمترين ركن دانش‌هاى مربوط به حديث و مقصد نهايى در پژوهش‌هاى حديثى، فقه الحديث است. دستيابى به قواعد فهم متن، استخراج‌