حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٨٨ - مصادقة الإخوان

٣. مهربانى به دوستان، دل را به خدا نزديك مى‌سازد.

٤. دوست گرفتن، آدمى را بهشتى مى‌كند.

٥. گفتگوى دوستانه به دل‌ها آرامش مى‌بخشد و سبب ريزش باران رحمت و لطف خداوند است.

٦. همدردى با دوست و رسيدگى به وى، نشانه دوستى واقعى است.

٧. حقوق دوستان. دوستى و برادرى، وظايف و حقوقى را به همراه مى‌آورد كه آسان‌ترينش آن است كه آنچه براى خود مى‌خواهى، براى دوست بخواهى و آنچه بر خود نمى‌پسندى، بر او هم مپسندى.

٨. دوستان، آينه يكديگرند.

٩ و ١٠. پذيرايى از دوستان و برادران و اطعام آنان، خُلق و خويى آسمانى است و خداوند در بهشت، آن را تلافى مى‌كند.

١١. بهره دوستى. دوستى براى دنيا و آخرت انسانْ سودمند است؛ پشتيبانى است در دنيا و شفاعت كننده‌اى است در آخرت.

١٢. داشتن دوستان بسيار، براى زندگى معنوى آدمى بسى سودمند است.

١٣. مؤمنانْ برادر يكديگرند.

١٤. دوستان به يكديگر خدمت مى‌كنند.

١٥. دورى و قهر دوستان، رفتارى ناپسند است.

١٦. بيم و هراس دوست از دوست، سزاوار نيست.

١٧. دوستى براى خدا. آن‌گاه كه دوستى براى خدا باشد، گذشته از پاداش معنوى، پايدارى نيز خواهد داشت.

١٨. خوشرويى با دوستان و برادران، عذاب دوزخ را بر مى‌دارد.

١٩. گره‌گشايى از كار دوستان، بندگى خداست.

٢٠. مناعت طبع (عزت نفس). خويشتندارى در برابر دوستان و اظهار بى‌نيازى،