حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣٩٥ - ما و ميراث گذشته

ما و ميراث گذشته‌[١]

ميراث فكرى هر فرهنگ و جامعه، هويّت و چيستى آن است. آدمى را نمى‌توان از گذشته فرهنگى‌اش تُهى ساخت، كه ديگر توان روييدن و بالندگى نخواهد داشت.

بى اعتنايى به ميراث و آن را حفّارى در كوير تلقى كردن، نوعى ناپختگى و خامى است. رمز رونق و پيشرفت جوامع امروزى، در پشت پازدن آنها به ميراث گذشته نيست؛ بلكه در نقد و بالنده‌سازى آن نهفته است.

امروزه، نه تنها به ميراث مكتوب كُهنْ بها داده مى‌شود؛ بلكه سنگ نبشته‌ها و ديگر آثار به جاى مانده نيز نگهدارى و مورد مطالعه قرار مى‌گيرند.

با اين همه، كاستى و خامى است كه همه راه آينده را در ميراث كهن بجوييم و خود را از تفكّر و شناخت واقعيّت نوين و دانش‌ها و معارف نو محروم سازيم.

اگرچه نسخه‌هاى خطّى و دست نوشته‌ها، تنها ميراث ما نيستند؛ امّا به هر روى، بخش عظيمى از آن را تشكيل مى‌دهند و ما در برابر اين بخش از ميراث خود، بويژه در هر گونه طرح يا اقدامى براى احياى ميراث اسلامى، چند رسالت بر عهده داريم:

يك. حفظ و نگهدارى‌

دو. تصحيح و احيا

[١]* اين مقاله، پيش از اين، در ميراث حديث شيعه( دفتر پنجم) منتشر شده است.