حديث پژوهى - مهريزى، مهدى - الصفحة ٣١٦ - نوروز در روايات اسلامى

است.[١]

روشن است كه لباس شهرت در هر جامعه‌اى با آداب و رسوم همان جامعه مشخّص مى‌گردد.

٩. ارجاع مسائلى چند به عُرف، گواه ديگرى بر اين موضوع است: مقدار نَفَقه، استطاعت‌[٢]

در حج‌[٣]

و زكات‌[٤]

و ....

اين شواهد، گواهى مى‌دهند كه آيين اسلام، به محو همه سنّت‌ها توصيه نمى‌كند؛ بلكه آنچه را كه خير و صلاحى در پى دارد، و يا اين كه مفسده‌اى به دنبال ندارد، مى‌پذيرد و جز آن را طرد مى‌كند كه مى‌توان از اين نمونه‌ها نام بُرد:

١. سنّتى كه نشانگر يك آيين باطل باشد. حرمت حمل و ساخت و نگهدارى صليب، از اين قبيل است.[٥]

رسول خدا وقتى عَدىّ بن حاتم را ديد كه صليب به گردن دارد، فرمود: «اين بت را كنار بگذار».[٦]

٢. سنّتى كه ترويج خُرافه باشد. حليمه سعديه، وقتى در كودكىِ پيامبر صلى الله عليه و آله، خواست مهره‌اى به بازوى رسول خدا ببندد، با اعتراض پيامبر صلى الله عليه و آله رو به رو شد.

رسول خدا فرمود: «خداوند، نگهدار ماست و از اين مهره، كارى ساخته نيست».[٧]

٣. سنّتى كه با احكام شرعْ ناسازگار باشد. پيامبر صلى الله عليه و آله با زينب، همسر زيد (پسر خوانده خود) ازدواج كرد تا نشان دهد اين سنّت جاهلى كه: «نمى توان با زنِ پسر خوانده ازدواج كرد»، غلط است.[٨]

[١]. بحارالأنوار، ج ٧٠، ص ٢٥١.

[٢]. جواهر الكلام، ج ١٦، ص ٥٩.

[٣]. نظرية العرف، ص ٩٦.

[٤]. شرح اللمعة، ج ١، ص ٣٠٨.

[٥]. تحريرالوسيلة، ج ١، ص ٤٩٦.

[٦]. بحارالأنوار، ج ٩، ص ٩٨.

[٧]. فروغ ابديت، ج ١، ص ٣٣.

[٨]. بحارالأنوار، ج ٤٣، ص ٢٣٤.