مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٧٩ - فصل هشتم در ثروت اندوزى و زيانى كه بر مؤمن از اين ناحيه وارد مىشود

تهيه كرد و در آن به جمع سود تجارت پرداخت، هر گاه بلال مى‌گفت (الصلاة)، رسول خدا ٦ به طرف مسجد مى‌رفت ولى سعد مشغول دنيا بود، و وضو نمى‌گرفت و آماده نماز نمى‌شد.

پيامبر ٦ به او فرمود: اى سعد! دنيا تو را از نماز باز داشته! سعد مى‌گفت: چه كنم، اموالم از بين مى‌رود، اين مرد مى‌آيد و به او چيزى مى‌فروشم و پولش را از او مى‌گيرم، و از اين مرد چيزى مى‌خرم و بايد پولش را به او بدهم. در اين هنگام جبرئيل نازل شد و گفت: اى محمّد! مال و دنيا انسان را از آخرت دور مى‌كند، به سعد بگو دو درهمى را كه به تو دادم به من بازگردان، پيامبر ٦ فرمود: اى سعد! آن دو درهم را به ما نمى‌دهى؟

سعد گفت: چرا، بلكه دويست درهم مى‌دهم، فرمود: من فقط همان دو درهم را مى‌خواهم. سعد دو درهم را به ايشان داد، ناگاه دنيا به سعد پشت نمود، به طورى كه تمامى آنچه را جمع كرده بود از بين رفت، و به همان حالتى برگشت كه اوّل داشت.

(١) (١٥٩٦) ٥- امام صادق ٧ فرمود: هرگز خداوند به بنده‌اى سى هزار (درهم) نداد براى اينكه او به خير و سعادت برسد، و هيچ مردى ده هزار (درهم) از راه حلال كسب نكرد، و گاهى خداوند دنيا و آخرت را براى گروهى جمع مى‌كند، و آن هنگامى است كه روزيشان را داده و موفق به عمل شايسته‌اى نمايد، اينجاست كه دنيا و آخرت بر ايشان جمع مى‌شود.

(٢) (١٥٩٧) ٦- امام رضا ٧ فرمود: بر صاحب نعمت حقوقى واجب است: يكى از آنها، پرداخت زكات مال، و ديگرى برابرى با برادران دينى، و ديگر بجا آوردن صله رحم و فراهم كردن آسايش خانواده و غير اينها از حقوق است. سپس فرمود: گاهى نعمتى به من مى‌رسد و بر من گوارا نمى‌شود؛ مگر اينكه بدانم آنچه را در آن بر من واجب گرديده بجا آورده‌ام.

(٣) (١٥٩٨) ٧- امام باقر ٧ فرمود: هرگز نعمت خداوند بر كسى بزرگ نگرديد، مگر اينكه حق خدا در آن زياد شد.

(٤) (١٥٩٩) ٨- امام صادق ٧ فرمود: هيچ مؤمنى با چيرگيش به مال و منال دنيا نرسيد، مگر اينكه بهره‌اش از آخرت كم شد.