(١) (١٠٥٥) ١٦- على ٧ فرمود: اگر كسى شب زنده‌دار باشد و روزها روزه بگيرد و در بين ركن و مقام قربانى كند، خداوند در روز قيامت او را مبعوث نمى‌كند مگر با كسى كه دوستش دارد، به هر تعداد كه باشند؛ اگر آن دوست بهشتى باشد در بهشت خواهد بود، و اگر جهنمى باشد در دوزخ.

(٢) (١٠٥٦) ١٧- رسول اكرم ٦ فرمود: هيچ بنده‌اى در راه خدا با كسى برادرى ننمود، مگر اينكه درجه‌اى و مقامى در بهشت برايش احداث شد.

(٣) (١٠٥٧) ١٨- امام صادق ٧ فرمود: انصاف نيست كه انسان از برادران خود انصاف بخواهد.

(٤) (١٠٥٨) ١٩- مردى خدمت سلمان فارسى رحمه اللَّه آمد و او را دعوت نمود، و گفت: فلانى غذايى براى شما تهيه كرده، سلمان گفت: سلام مرا به او برسان و به او بگو: من و هر كه با من هست بياييم؟ آن شخص رفت و برگشت و گفت: همگى بياييد، مرد گفت: برخاستيم در حالى كه سيزده نفر بوديم به در آن خانه رسيديم، سلمان اجازه ورود خواست، صاحب خانه بيرون آمد و دست سلمان را گرفته و وارد خانه كرد، و به دوستان ما امر كرد كه طرف راست و چپ او بنشينند، او سلمان را نشاند و چون هوا گرم بود دكمه پيراهنش را باز نمود و خوشحال شد، سلمان خنده‌اش گرفت، همگى ما نيز خنديديم، و گفتيم: اى ابا عبد اللَّه! چرا خنديدى؟ گفت: از رسول خدا ٦ شنيدم كه مى‌فرمود: هر مسلمانى كه برادر مسلمان خود را احترام كند، و در اين عمل نيت خدايى داشته باشد، خداوند به او نظر مى‌كند، و هر كه مورد نظر خداوند قرار گيرد هرگز عذاب نشود.

(٥) (١٠٥٩) ٢٠- انس گويد: به يكى از اصحاب پيامبر ٦ سر يك گوسفند بريان‌شده‌اى هديه شد، او گفت: فلان برادرم و خانواده‌اش از من بيشتر نيازمندند، سر گوسفند را نزد او بردند، او نيز به ديگرى حواله كرد، تا به هفت نفر حواله شد، و سرانجام به دست همان نفر اول رسيد. در اينجا اين آيه نازل شد: (و بر خود سختى مى‌گيرند، گرچه به ضررشان باشد، و هر كه بخل نورزد رستگار خواهد بود).

(٦) (١٠٦٠) ٢١- امام باقر ٧ فرمود: هر مؤمنى كه نزدش غيبت مؤمن ديگرى كنند و او از آن مؤمن دفاع كند، خداوند او را در دنيا و آخرت يارى كند، و هر كه غيبت مؤمنى را بشنود و در حالى كه قدرت دفاع دارد از او دفاع نكند، خداوند او را در دنيا و آخرت خواهد ترسانيد.