خداوند متعال بنده مؤمنش را به گرفتاريهاى گوناگون گرفتار مى‌كند، همان طور كه اهل خانه بزرگشان را بسوى غذا دعوت مى‌كنند، فرمود: خداوند عزّ و جل مى‌فرمايد: قسم به عزّت و جلال و بزرگى و شأنم، در دنيا از بنده مؤمنم چيزى را كه باعث فراموشى او از من شود از او مى‌گيرم، تا اينكه مرا بخواند و من صدا و دعايش را بشنوم، امّا آرزوهاى كافر را بر مى‌آورم تا اينكه مرا نخواند كه صدايش را بشنوم، به خاطر خشمى كه از او دارم.

(٢) (٤٦١) ٢٦- امام باقر ٧ از پدران بزرگوارش روايت مى‌كند كه فرموده‌اند: رسول خدا ٦ مى‌فرمود: بنده مؤمن هر گاه به گناه نزديك مى‌شود و بدان مبتلا مى‌گردد گرفتار فقر مى‌گردد، اگر اين گرفتارى كفّاره گناهانش محسوب شود خوب است و الّا گرفتار بيمارى مى‌شود، اگر اين هم براى كفّاره گناهانش باشد خوب است، و الّا مبتلاى به ترس از سلطانى مى‌شود كه او را احضار نموده، اگر اين هم براى كفّاره گناهانش باشد خوب است، و الّا هنگام مرگ بر او سخت گرفته مى‌شود تا اينكه خدا را ملاقات كند در حالى كه گناهانى نمانده باشد كه خداوند به آن مؤاخذه‌اش نمايد، آنگاه است كه فرمان بهشت رفتن او را صادر مى‌كند.

لكن بر كافر و منافق هنگام جان دادن آسان گرفته مى‌شود، تا پاداشى از كار نيكوئى براى آنان باقى نماند كه بر خدا ادّعائى نداشته باشند، آنگاه خداوند بر آنان فرمان مى‌دهد كه به دوزخ روند.

(٣) (٤٦٢) ٢٧- امام صادق ٧ روايت كند كه پيامبر اكرم ٦ فرمود: در طرف راست عرش منبرهايى از نور وجود دارد و بر آنها مردانى نشسته‌اند كه صورتهايى از نور دارند، آنها پيامبران و شهدا نيستند.

امام ٧ فرمود: عمر بن الخطاب به رسول خدا ٦ گفت: اى رسول خدا! پس آنان كيستند؟ فرمود: آنان كسانى مى‌باشند كه يك ديگر را در راه خدا همگامى نموده‌اند، و با هم در راه خدا برادرى كرده‌اند، و بخاطر خدا به يك ديگر كمك نموده‌اند، و همديگر را دوست داشته‌اند، آنگاه على بن ابى طالب ٧ داخل شد، پيامبر ٦ فرمود: آنها شيعه اين شخص هستند، و به سوى على ٧ اشاره فرمود.

(٤) (٤٦٣) ٢٨- امام سجاد ٧ فرمود: چون خداى متعال همه مردم را در روز قيامت گرد آورد، منادى حق- بطورى كه همه مردم بشنوند- ندا در دهد و مى‌گويد: كجايند كسانى كه فقط به خاطر خدا همديگر را دوست داشتند؟ جماعتى از مردم بر مى‌خيزند، به آنها گفته مى‌شود بدون حساب داخل بهشت شويد، فرشتگان با آنها روبرو مى‌شوند و مى‌گويند: