(١) (٣٣٩) ٣٣- امام كاظم ٧ از پدرش از رسول خدا ٦ نقل كرد كه فرمود: اى فرزند آدم! بنظر آوردن گناهان مردم تو را از گناهان خودت غافل نكند، و همچنين نعمتهاى مردم تو را از نعمتهاى خدا بر تو باز ندارد، و مردم را از رحمت خدا مأيوس نكن در حالى كه خودت به آن اميد دارى.

(٢) (٣٤٠) ٣٤- امام كاظم ٧ از رسول خدا ٦ نقل فرمايد كه: سريعترين ثوابها كه بر كارهاى نيك داده مى‌شود مربوط به خوشرفتارى با مردم است، و كيفر ظلم و ستم از هر شرّى زودتر داده مى‌شود، و همين عيب براى انسان بس كه ببيند از مردم آنچه را از خود چشم مى‌پوشد، و مردم را به آنچه نمى‌تواند ترك كند سرزنش نمايد، و همنشين خود را در حالى كه براى خودش سودى ندارد اذيت كند.

(٣) (٣٤١) ٣٥- امام صادق ٧ فرمود: هيچ بنده‌اى نيست كه پنهانى كار خيرى انجام داده باشد، مگر اينكه بعد از مدتى خداوند نتيجه كار خير او را آشكار سازد، و هيچ بنده‌اى نيست كه در نهان كار بدى انجام داده باشد مگر اينكه پس از مدتى خداوند نتيجه عمل بدش را آشكار سازد.

(٤) (٣٤٢) ٣٦- امام صادق ٧ به حمران مى‌فرمود: هميشه به زير دست خويش نگاه كن، و به كسى كه از تو برتر است نگاه مكن، زيرا اين كار موجب زيادى قناعت و رضا نسبت به آنچه روزيت شده مى‌گردد، و سزاوار است از اينكه مستوجب زيادى در روزى گردى. و بدان كه كار دايم كم همراه يقين نزد خداوند برتر است از عمل دايم زيادى كه بدون يقين باشد، و نيز آگاه باش! كه هيچ پرهيزى سودمندتر از ترك محرمات الهى و اجتناب از اذيّت و غيبت مسلمانان نيست، و هيچ معاشرتى گواراتر از خوش خلقى نيست، و هيچ مالى سودمندتر از قناعت به اندكى كه كافى براى زندگانى باشد نيست، و هيچ نادانى ضرر رساننده‌تر از خود پسندى نيست.

(٥) (٣٤٣) ٣٧- امام صادق ٧ فرمود: هنگامى كه اين آيه: (چشم از اين متاع ناقابل دنيوى كه به طايفه‌اى از مردم داده‌ايم بپوش) نازل شد، رسول خدا ٦ مقدار زيادى به فكر فرو رفت، سپس سر مبارك را بلند كردند و فرمود: اى بندگان خدا! هر كس با دلجويى خدا تسلى خاطر نيابد و دلش آرام نگيرد، جان مى‌دهد در حالى كه پيوسته در حسرت دنيا بوده، و هر كس ديده خود را به آنچه كه در دست مردم است بدوزد اندوهش بسيار مى‌شود و سوز دلش درمان نپذيرد، و هر كس براى خدا نعمتى جز در خوردن و پوشيدن نبيند عمرش كوتاه و عذابش نزديك مى‌شود.