مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ١١٥ - فصل دوم نشانههاى شيعه
جستجو كن، آنهايند كه زندگى سادهاى دارند، دائما از شهرى به شهر ديگر در حركتند، درگيرى و نزاعشان كم است، اگر مريض شوند عيادت نشوند و اگر بميرند كسى آنها را مشايعت نكند، و اگر جاهلى آنها را مورد خطاب قرار دهد به او سلام كنند، و هنگام مرگ بيتابى نكنند، و در اموالشان برابرى كنند، اگر حاجتمندى به آنها پناه آورد به او مهربانى و ترحم نمايند، قلبهاى آنها را از هم جدا نيست گرچه شهرهايشان جدا باشد.
سپس فرمود: رسول خدا ٦ فرمود: اى على! دروغ گفته كسى كه گمان مىكند مرا دوست دارد و با تو دشمن است.
(١) (٢٩٨) ٢- امام باقر ٧ فرمود: اى ميسره! آيا شيعيانمان را به تو معرفى كنم؟ گفتم: بلى، فدايت شويم.
فرمود: شيعيان ما دژهايى مستحكم در سينههايى استوار هستند، داراى انديشهاى محكم و استوارند، كه شايعه پراكن حرف نيستند، مردمان تهى و خودنما نيستند، زاهدان شب و شيران روزند.
و بذر، در لغت، يعنى: گروهى كه كلام را پنهان نمىدارند و آن را افشا مىسازند.
(٢) (٢٩٩) ٣- امام صادق ٧ فرمود: شيعيان على ٧ شكم به پشت چسبيدهاند (بر اثر روزه و رياضت) و لب خشكيدهاند؛ بر اثر كثرت ذكر خداوند.
(٣) (٣٠٠) ٤- و امام صادق ٧ فرمود: ياران على ٧ مورد اعتماد قبائل بودند، و امانتدار، مورد خشنودى و رضايت مردم بودند، شب زندهدار و چراغهاى هدايت در روز.
(٤) (٣٠١) ٥- ربيعة بن ناجد گويد: از على ٧ شنيدم كه مىفرمود: شيعيان ما همانند زنبور عسل در ميان پرندگان مىباشند، هيچ پرندهاى نيست جز اينكه زنبور عسل را كوچك مىشمارد، اگر پرندگان مىدانستند كه چه بركتى در شكمهاى زنبوران عسل وجود دارد هرگز اين كار را نمىكردند.
(٥) (٣٠٢) ٦- امام صادق ٧ فرمود: بپرهيزيد از سفله، پرسيدم: فدايت شويم سفله كيست؟ فرمود:
كسى است كه از خدا نترسد، شيعه جعفر كسى است كه داراى عفت شكم و دامن است، و كارهايش را براى خالقش انجام مىدهد، هر گاه چنان كسانى را ديدى آنها شيعه جعفر مىباشند.
(٦) (٣٠٣) ٧- امام صادق ٧ فرمود: شيعه سه گروهند: گروهى كه خود را با انتساب به ما آبرو و زينت مىدهند، و گروهى كه از طريق منسوب كردن خويش به ما امرار معاش مىنمايند، و گروهى از ما هستند و كارشان براى ماست، به امن ما در امانند، و به ترس ما ترسانند، زيادهگو و افشاكننده اسرار نيستند، و تهى و خودنما نيستند، اگر غايب باشند كسى دنبال آنها نمىگردد، و اگر حاضر باشند كسى به آنها اعتنايى نمىكند، آنان چراغهاى هدايتند.