مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٦٨٥ - فصل هشتم در بيان شهرت

فصل هشتم: در بيان شهرت‌

(١) (١٨٧٥) ١- رسول خدا ٦ فرمود: همين اندازه گرفتارى براى مرد بس است كه [به واسطه مشهور شدن بين مردم‌] براى دين يا دنيا مورد اشاره انگشتان قرار گيرد.

(٢) (١٨٧٦) ٢- امام صادق ٧ فرمود: دو شهرت نزد خداوند مبغوض است: مشهور شدن به وسيله لباس، و مشهور شدن به واسطه نماز خواندن.

(٣) (١٨٧٧) ٣- امام صادق ٧ فرمود: شهرت چه خيرش و چه شرّش در آتش است.

(٤) (١٨٧٨) ٤- امام حسن مجتبى ٧ فرمود: هر كس در دنيا لباس شهرت به تن كند، خداوند در روز قيامت لباسى از آتش به او بپوشاند.

(٥) (١٨٧٩) ٥- امام صادق ٧ فرمود: چه مى‌كند يكى از شما اگر خوبيهايش را آشكار و بديهايش را پنهان كند، و وقتى به باطن خود رجوع كند بفهمد اين چنين نيست، و خداوند متعال هم مى‌فرمايد: (بلكه انسان به باطن خود بيناست)، باطن هر كس درست شد ظاهرش هم خوب مى‌گردد.

(٦) (١٨٨٠) ٦- رسول خدا ٦ فرمود: هنگامى كه باطن و ظاهر بنده‌اى يكسان باشد، خداى عزّ و جلّ مى‌فرمايد: اين بنده واقعى من است.

(٧) (١٨٨١) ٧- رسول خدا ٦ فرمود: هر كه باطنش را پنهان دارد، خداوند آن را به صورت لباسى بر او ظاهر گرداند، اگر باطنش خير باشد لباس خير، و اگر بد باشد لباس بد است.

(٨) (١٨٨٢) ٨- امير مؤمنان ٧ از قول رسول خدا ٦ فرمود: هيچ بنده‌اى نيست مگر اينكه ظاهرى دارد و باطنى، هر كس باطن خود را پاك كند، خداوند ظاهرش را نيز پاك گرداند، و هر كس باطنش را تباه كند خداوند ظاهرش را نيز تباه سازد.