بهشت كنم، و هر بنده‌اى را كه بخواهم داخل دوزخ نمايم، بدنش را سالم گردانم، اگر بدان سبب آنچه از من خواهد كامل شود (حسابش پاك گردد)، و گر نه از ترس سلطه گر آسوده‌اش گردانم، اگر خواسته‌هايش از من به اتمام رسد (راحت شود)، و گر نه مرگش را آسان كنم تا نزد من آيد، در حالى كه هيچ كردار نيكى برايش نباشد، سپس او را به دوزخ برم.

(١) (١٧٠٢) ١٤- امام باقر ٧ فرمود: بنده نزد خداوند داراى مقامى بلند و با عظمت و ارجمند است، خداوند او را به بلا گرفتار كند تا به آن مقامات برسد، مردم گروه گروه به طرفش هجوم مى‌برند تا او را تسلّى دهند و با وى در مصيبتش همدردى كنند، اگر مى‌دانستند خداوند چه مقامى به او داده، هرگز برايش دلسوزى نمى‌كردند و او را تسليت نمى‌گفتند، و نيز بنده‌اى را خداوند به چيزى گرفتار مى‌كند تا به وسيله آن آخرتش را تأمين كند، گروهى به سويش مى‌شتابند و به او تبريك مى‌گويند و به خاطر دنيايى كه نصيبش شده شاد مى‌گردند، در صورتى كه اگر بدانند چه آخرتى در انتظارش است هرگز به او تبريك نمى‌گفتند و شاد نمى‌گشتند.

(٢) (١٧٠٣) ١٥- سلمان بن غانم گويد: امام صادق ٧ از من پرسيد: شيعيان را چگونه يافتى؟ عرض كردم: آنان را محتاج يافتم، در حالى كه سرعت گرفتارى به طرف آنان از آب باران به طرف ناودان بيشتر بود.

حضرت فرمود: خداوند كمك‌كننده است، سپس فرمود: آيا از عقيده‌اى كه بر آن هستى شادمانى يا صد هزار (درهم) كه به تو بدهند؟ گفتم: به خدا قسم، اگر به اندازه كوههاى مكه به من طلا دهند آن را نمى‌خواهم. فرمود: چه كسى از تو و يارانت بى‌نيازتر است؟ هيچ كدام از شما ضرر نمى‌كند اگر چه در روى زمين سير كند و از برگ درختان و گياهان زمين بخورد تا مرگش فرا رسد.

(٣) (١٧٠٤) ١٦- امام باقر ٧ از قول رسول خدا ٦ فرمود: خداوند به كسى كه از مال و بدنش براى او بهره‌اى نيست نيازى ندارد.

(٤) (١٧٠٥) ١٧- امام صادق ٧ فرمود: خداوند بندگانى دارد كه هيچ بلايى از آسمان نازل نشود و هيچ تنگى در رزق بر ايشان پيش نيايد، مگر اينكه آن را از ايشان بر طرف سازد، و اگر نور يكى از آنها بين همه اهل زمين تقسيم شود، كفايتشان كند.

(٥) (١٧٠٦) ١٨- امام صادق ٧ فرمود: چهل روز بر مؤمن نمى‌گذرد، و خداوند او را مبتلا مى‌سازد، يا به بيمارى در بدنش يا به مصيبتى، كه خداوند بر آنها پاداشش دهد.