مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٥٩٧ - فصل سوم در بيان حزن و اندوه

فصل سوم: در بيان حزن و اندوه‌

(١) (١٦٤٣) ١- رسول خدا ٦ فرمود: هنگامى كه گناهان بنده زياد شود و عملى هم كه پوشاننده گناهان باشد نداشته باشد، خداوند او را به اندوه مبتلا مى‌سازد تا كفّاره گناهانش باشد.

(٢) (١٦٤٤) ٢- حضرت على ٧ به اشعث بن قيس كه فرزندش را از دست داده بود تسليت گفت و فرمود: اگر غمگين شوى به خاطر فرزندت بوده و مانعى ندارد، و اگر صبر كنى خداوند به جاى فرزندت به تو پاداش دهد، و اگر صبر كنى مقدّر الهى بر تو جارى مى‌شود و تو اجر مى‌برى، ولى اگر بيتابى كنى قضا و قدر بر تو جارى شود و تو گناهكار باشى.

(٣) (١٦٤٥) ٣- امام صادق ٧ فرمود: هر كس گناهانش زياد شود، و كفّاره‌اى براى آن نيابد خداوند در دنيا او را به غم و اندوه گرفتار سازد تا كفّاره گناهانش باشد، اگر هم اين كار را با او نكند او را در قبرش عذاب دهد، و در روز ملاقات با خدا در حالى باشد كه چيزى از گناهانش باقى نباشد تا بر ضرر او شهادت دهد.

(٤) (١٦٤٦) ٤- رسول خدا ٦ فرمود: خداوند متعال هر دل محزون و غمگينى را دوست دارد.

(٥) (١٦٤٧) ٥- عبد الرحمن گويد: خدمت حضرت صادق ٧ عرض كردم: من گاهى به اندازه‌اى غمگين مى‌شوم كه خانواده و مال و فرزندم را نمى‌شناسم، و گاهى چنان خوشحال هستم كه خانواده و مال و فرزندم را نمى‌شناسم.

امام ٧ فرمود: هر شخصى براى خود شيطان و فرشته‌اى دارد، هر گاه خوشحال باشد فرشته‌اى به او نزديك شود، و هر گاه غمگين شود شيطان، و اين معناى سخن خداوند عزّ و جلّ است كه مى‌فرمايد: (شيطان به شما وعده فقر مى‌دهد و شما را وادار به كارهاى زشت مى‌كند، و خداوند شما را به آمرزش و فزونيش بشارت مى‌دهد، و خداوند گشايشگر و داناست).