(١) (١٥٨٧) ٣٩- امام صادق ٧ فرمود: خداوند متعال به موسى ٧ فرمود: اى موسى! دنيا خانه كيفرى است كه آدم را به خاطر اشتباهش در آن عقوبت نمودم، و دنيا را ملعون قرار دادم، هر چه در آن است ملعون است مگر آنچه براى من باشد، اى موسى! بندگان صالحم به اندازه شناختى كه از من داشتند در آن زاهد شدند، بقيّه آنان به خاطر جهلشان نسبت به من ميل به دنيا پيدا كردند، و كسى از بندگانم نيست كه آن را بزرگ شمارد و چشمش در آن روشن گردد، و هيچ كس آن را پست نشمرد جز آنكه بدان بهره‌مند شود.

سپس امام صادق ٧ فرمود: اگر توانايى داريد كه شناخته نشويد اين كار را بكنيد، و باكى نداشته باشيد كه نزد مردم سرزنش شويد، و حال آنكه نزد خدا ستايش مى‌شويد، امير مؤمنان ٧ مى‌فرمود: در دنيا خيرى نيست مگر براى دو نفر: مردى كه هر روز به نيكيهايش مى‌افزايد، و مردى كه گناهش را به توبه جبران مى‌كند، ولى از كجا معلوم توبه‌اش پذيرفته شود؟ به خدا قسم اگر آنقدر سجده كند كه گردنش قطع شود خداوند توبه‌اش را نپذيرد مگر به واسطه ولايت ما اهل بيت، بدان! (فرد ديگرى كه خير دنيا را دارد) هر كسى است كه حق ما را بشناسد و در ما اميد ثواب داشته باشد، و به زندگيش و لباسش و سرپوشش راضى باشد، و آنان در اين امر ترسان و وحشت زده‌اند.

(٢) (١٥٨٨) ٤٠- امام رضا ٧ فرمود: مال جمع نمى‌شود مگر با وجود پنج خصلت: بخل شديد، آرزوى طولانى، حرص زياد، قطع رحم، ترجيح دنيا بر آخرت.

(٣) (١٥٨٩) ٤١- نصر بن صباح بلخى گويد: مردى نزد امام صادق ٧ از نيازمندى خود شكايت كرد، حضرت فرمود: صبر كن، كه خداوند به زودى برايت گشايش دهد، سپس مقدارى سكوت نمود و رو به مرد كرد و فرمود: به من بگو زندان كوفه چگونه است؟ گفت: خدا به سلامتت بدارد، تنگ و بدبوست، و زندانيان در حالت بدى هستند، امام ٧ به او فرمود: تو هم در زندان هستى، آيا مى‌خواهى گشايش داشته باشى؟ آيا مى‌دانى كه دنيا زندان مؤمن است؟ (٤) (١٥٩٠) ٤٢- رسول خدا ٦ هميشه مى‌فرمود: پروردگارا! من از دنيا به تو پناه مى‌برم، زيرا دنيا مانع از رسيدن به آخرت مى‌شود.