(٢) (١٤٠) ٧- امام صادق ٧ فرمود: قلم تقدير بر محبت خدا جارى شده، هر كه را كه خداوند به رضايت انتخاب كرد گراميش داشت، و هر كس را به غضب گرفتار كرد خوارش كند، و رضا و غضب دو خلق از مخلوقات خداوند هستند و خداوند هر چه بخواهد بر خلقش افزوده مى‌كند.

(٣) (١٤١) ٨- امام كاظم ٧ فرمود: سزاوار است براى كسى كه غافل از خدا شد، از عقب افتادن روزيش ناراحت نشود، و خدا را در قضا و قدرش متهم نسازد.

(٤) (١٤٢) ٩- امام صادق ٧ فرمود: بر آورده شدن حاجتهاى مردم در دست خداى عزّ و جل است، و اسباب آن در دست بندگان، هر كس حاجتش بر آورده شد بايد آن را از ناحيه خدا با رضايت و شكيبائى بپذيرد.

(٥) (١٤٣) ١٠- امير مؤمنان ٧ فرمود: فقط نااميدى با رضايت و غضب جمع مى‌شود، هر كس به امرى خشنود شد آن را قبول مى‌كند، و هر كس نپسنديد از آن كناره مى‌گيرد.

(٦) (١٤٤) ١١- امام رضا ٧ از قول پدران بزرگوارش : فرمود: در يكى از جنگها گروهى نزد رسول خدا ٦ رفتند، ايشان فرمود: اينها چه كسانى هستند؟

گفتند: اى رسول خدا! اينها مؤمنين هستند. فرمود: ايمان شما به چه حدى رسيده؟

گفتند: به صبر هنگام مصيبت، و شكر هنگام تنگدستى، و رضا به قضاى خدا. فرمود:

دانشمندانى حكمت‌شعارند و نزديك است از مقام بلند همتشان خود پيغمبرانى باشند.

(سپس رو به آنها فرمود): اگر آن چيز كه مى‌گوييد هستيد، پس آنچه را جايگاه خود قرار نمى‌دهيد بنا نكنيد، و آنچه را نمى‌خوريد جمع نكنيد، و بپرهيزيد از خدايى كه به سوى او بازمى‌گرديد.

(٧) (١٤٥) ١٢- امام سجّاد ٧ فرمود: صبر و رضايت در برابر مقدرات خداوند بالاترين طاعت و بندگى خداست، و هر كس در آنچه دوست دارد يا ناپسند اوست صبر كند و راضى به قضاى خدا باشد، خدا برايش چيزى را كه محبوب اوست يا ناپسند اوست مقدر نمى‌كند مگر اينكه خيرش در آنست.

(٨) (١٤٦) ١٣- يكى از اصحاب هنگامى كه ايشان بيمار بودند- همان بيمارى كه بر اثر آن امام از دنيا رفت- نزد امام صادق ٧ رفت، امام را در حالى ديد كه بقدرى ضعيف شده بود، گويا فقط سر مبارك آن حضرت باقى مانده، آنگاه گريه كرد، امام ٧ فرمود: چرا گريه مى‌كنى؟ گفت:

گريه نكنم در حالى كه شما را به اين حال مى‌بينم؟

فرمود: اين كار را مكن، مؤمن در معرض خير است، اگر اعضايش قطع شود براى او خير است، و اگر هم مالك بين شرق و غرب شود باز هم براى او خير است.