مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ٤٩٣ - فصل پنجم در حيا و شرم

فصل پنجم: در حيا و شرم‌

(١) (١٣٨٣) ١- رسول خدا ٦ فرمود: حياء بر دو قسم است: حياء عقل و حياء حماقت، حياء عقل علم است و حياء حماقت جهل است.

(٢) (١٣٨٤) ٢- امام باقر يا امام صادق ٨ فرمود: حياء و ايمان در يك رشته هم دوش هم هستند، هر گاه يكى از آن دو برود ديگرى هم مى‌رود.

(٣) (١٣٨٥) ٣- امام صادق ٧ فرمود: حياء از ايمان است، و ايمان در بهشت مى‌باشد، و ريا از جفاست و جفا در آتش است.

(٤) (١٣٨٦) ٤- سلمان (رحمة اللَّه عليه) گويد: خداوند متعال هر گاه بخواهد بنده‌اى را هلاك كند حياء را از او بر مى‌دارد، هر گاه حياء برداشته شد هميشه ترسان و ترساننده مى‌باشد، و هر گاه ترسان و ترساننده شد، امانت از او برداشته شود، و چون امانت از او برداشته شد، او را شيطانى ملعون خواهى يافت، در اين هنگام ما نيز او را لعن كرديم.

(٥) (١٣٨٧) ٥- رسول خدا ٦ فرمود: هر كس لباس حيا را بيفكند غيبت ندارد.

(٦) (١٣٨٨) ٦- امام باقر ٧ به ميسر بن عبد العزيز فرمود: اى ميسر، هر گاه خواستى چيزى را از كسى طلب كنى، آن را در شب طلب نكن، بلكه در روز از او بخواه، زيرا حيا در صورت است.

(٧) (١٣٨٩) ٧- امام صادق ٧ از رسول خدا ٦ روايت كند كه فرمود: خدا رحمت كند بنده‌اى را كه از پروردگارش شرم كند، حياء واقعى حفظ سر و پوشاندن آن است، و شكم و آنچه در آن مى‌ريزد، و ياد از قبر و پوسيدگى، و به ياد داشتن اينكه در آخرت معادى هست.