اسحاق گويد: به امام عرض كردم؛ فدايت شوم، آيا براى آنها چيزى نوشته نمى‌شود، در صورتى كه خداى عزّ و جلّ فرموده: (هر چه از زبان آنها بيرون شود دو فرشته موكّل مى‌نويسند)؟ راوى گويد: امام ٧ آهى كشيد و اشكش جارى شد، تا حدّى كه محاسنش تر شد، و فرمود: اى اسحاق، خداوند تبارك و تعالى به ملائك امر مى‌كند؛ هنگامى كه دو مؤمن به هم مى‌رسند به خاطر احترامشان از آن دو فاصله گيرند، اين به خاطر بزرگداشت آن دو است، و گرچه فرشتگان چيزى از آنها ثبت نمى‌كنند و كلامشان را نمى‌شنوند، و لكن خداوندى كه به سخنان و اعمال پنهانى داناست، آن را مى‌داند و حفظ مى‌كند.

(١) (١١٥٠) ٨- امام صادق ٧ فرمود: سرعت الفت گرفتن دلهاى نيكان هنگام ملاقات با يك ديگر- گرچه دوستى خود را هم به زبان ظاهر نكنند- همانند سرعت مخلوط شدن آب باران با آب نهرهاست، اما دورى انس و الفت افراد بدكار از يك ديگر هنگام ملاقات- اگر چه محبت و دوستى خود را به زبان جارى كنند- مثل دور بودن عواطف چهار پايان از يك ديگر است، گرچه مدتى طولانى با هم در يك چراگاه علف بخورند.

(٢) (١١٥١) ٩- ابو بصير گويد: از امام ٧ در باره مصافحه مسلمان با يهودى و نصرانى پرسيدم، فرمود:

اگر پارچه‌اى فاصله شود مانع ندارد، ولى اگر با دست تو مصافحه كرد، دستت را بشوى.

(٣) (١١٥٢) ١٠- و در روايتى است: اگر آب پيدا نكردى، دستت را به ديوار بساى.

(٤) (١١٥٣) ١١- امام صادق ٧ فرمود: شما (مؤمنين) نورانيتى در دنيا داريد، كه به وسيله آن شناخته مى‌شويد، به حدّى كه اگر يكى از شما برادرش را ملاقات كند همان موضع نورانى در پيشانيش را ببوسد.

(٥) (١١٥٤) ١٢- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه دخترى به سن شش سالگى رسيد، سزاوار نيست كه او را ببوسى.

(٦) (١١٥٥) ١٣- امام صادق ٧ فرمود: بوسيدن لب فقط براى زوجه و طفل كوچك جايز است.

(٧) (١١٥٦) ١٤- مردى دست حضرت صادق ٧ را بوسيد، امام ٧ فرمود: اين عمل جز براى پيغمبر و يا كسى كه مورد نظر پيغمبر باشد جايز نيست.

(٨) (١١٥٧) ١٥- امام كاظم ٧ فرمود: هر كس يكى از ارحام خود را ببوسد مانعى ندارد، بوسه‌گاه برادر گونه او، و بوسه‌گاه امام پيشانى مبارك ايشان است.

(٩) (١١٥٨) ١٦- امام صادق ٧ فرمود: شما (مؤمنين) نورانيتى داريد كه به وسيله آن شناخته مى‌شويد، اگر يكى از شما بخواهد با برادرش مصافحه كند هنگام سلام كردن نورانيتى را در چهره‌اش مى‌بيند.