(١) (١٠١١) ١- امام صادق ٧ فرمود: خدا رحمت كند بنده‌اى را كه ما را محبوب مردم قرار دهد، و ما را مبغوض آنان نگرداند، به خدا قسم اگر مردم سخنان خوب ما را براى ديگران نقل كنند عزيزتر خواهند شد، و كسى قادر نخواهد بود چيزى به آنان نسبت دهد.

(٢) (١٠١٢) ٢- امير مؤمنان ٧ فرمود: اخلاقتان را با نيكيها رام كنيد، و به سوى خوبيها بكشيد، و خود را به بردبارى عادت دهيد، و بر صفت ايثار و از خود گذشتگى در مواردى كه حتى به مقدار كمى در مقابل عمل بسيار شما مورد ستايش قرار گيريد، صبور باشيد، بر مردم خرده‌گيرى نكنيد، با چشم پوشى و بى‌ارزش بحساب آوردن امور ناچيز؛ بزرگى و بزرگوارى خود را حفظ كنيد، آنجا كه جانى در خطر است، و ناتوانى چشم اميد به شما دوخته اگر خود توانايى نداريد با استفاده از مقام و آبروى خود از ديگران استمداد كنيد و نيمه جانش را نگهداريد. در آنچه از ديدگانتان غايب است (اسرار مردم) كاوش چندان نكنيد كه در اين هنگام مردم از شما عيب خواهند گرفت. از دروغ خود دارى كنيد كه از همه خويها پست‌تر است، دروغ نوعى زشتى و قسمى از رذالت است، با بزرگوارى از خرده‌گيرى در محاسبه و پى‌گيرى از مطالب بى‌ارزش صرف نظر نماييد.

و روايت شده: با تغافل از پى‌جويى مطالب بى‌ارزش صرف نظر كنيد.

(٣) (١٠١٣) ٣- امام باقر ٧ فرمود: برادر مسلمانت را دوست بدار، و آنچه براى خود مى‌پسندى براى او بپسند، و آنچه را براى خود نمى‌پسندى براى برادرت مپسند، اگر نيازمند شدى از او بخواه، اگر از تو چيزى خواست به او بده، در كار خير او را در انتظار قرار نده (با تأخيرت ناراحتش نكن) و او هم تو را در انتظار قرار ندهد. همواره پشتيبان او باش كه او نيز پشتيبان توست، چون غايب شد (به سفر رفت) در غيابش او را حفظ كن، و اگر برگشت به ديدن او برو، او را تجليل و احترام كن، زيرا كه او از توست و تو از اويى، اگر سرزنشت نمود از او دورى مكن تا اينكه ناراحتى او را از درون جانش بر طرف سازى، و اگر او به خيرى رسيد خدا را سپاس بگو، و اگر بلايى به او رسيد كمكش كن و براى او محلت بگير.