داشتم و او مسلمان شد، و من هم نماز را به او آموختم، او هم نماز ظهر و عصر و مغرب و عشا را خواند، سپس در شب؛ بيمارى بر او عارض شد، به من گفت: پسر جان! آنچه به من آموختى دوباره بياموز، من آنها را تكرار كردم، مادرم اقرار كرد و از دنيا رفت، چون صبح شد مسلمانها غسلش دادند و كفنش كردند و خودم بر او نماز خواندم و در گورش گذاشتم.

(١) (٨٤٩) ١٠- عمّار بن حيان گويد: به امام صادق ٧ خبر دادم كه پسرم اسماعيل نسبت به من خوشرفتار است، فرمود: من هم او را دوست داشتم و اكنون دوستيم به او افزون گشت، خواهر رضاعى رسول خدا ٦ نزد آن حضرت آمد، چون او را ديد شادمان گشت و روپوش خود را براى او گسترد، و او را روى آن نشانيد، سپس به او رو كرد و با او به گفتگو پرداخت و تبسّم مى‌فرمود، تا زمانى كه برخاست و برفت، آنگاه برادرش آمد، حضرت رفتارى كه نسبت به خواهرش داشت نسبت به او عمل نفرمود، به حضرت عرض شد: اى رسول خدا! با خواهرش رفتارى كردى كه نسبت به او نكردى، با آنكه او مرد است؟ فرمود: زيرا آن خواهر نسبت به پدر و مادرش خوشرفتارتر بود.

(٢) (٨٥٠) ١١- امام باقر ٧ فرمود: مردى خدمت رسول خدا ٦ رسيد و عرض كرد: پدر و مادرم پير شده بودند و عمر زيادى كردند، پدرم از دنيا رفته و مادرم باقى مانده است، به حدّى پير شده كه غذا را برايش مى‌جوم همان طور كه براى طفل مى‌جوند، و برايش بالش مى‌گذارم همان طور كه براى طفل بالش گذاشته مى‌شود، او را در گهواره‌اى قرار مى‌دهم و حركتش مى‌دهم تا بخوابد، سپس كارش به حدى رسيده كه از من چيزى مى‌خواهد ولى نمى‌داند آن چيز چيست، و من از او چيزى مى‌خواهم و او نمى‌داند آن چيز چيست، چون اين حال را ديدم، از خداى عزّ و جل خواستم تا بر سينه‌ام پستانى بروياند، و در آن شير جارى شود تا او را شير دهم، گفت: سپس روى سينه ام پستانى ظاهر شد، سپس آن را فشرد و از آن شير خارج شد، بعد گفت: اين گونه او را شير مى‌دهم همان طور كه مرا شير داد، در اين هنگام رسول خدا ٦ گريه كرد و فرمود: تو به خير رسيدى، از پروردگارت چيزى خواستى در حالى كه نيّت قربتش را كردى، پرسيد: آيا جبرانش نمودم؟ فرمود: نه، و نه به يك فريادى كه در هنگام زايمان كشيده است.

(٣) (٨٥١) ١٢- امام صادق ٧ فرمود: به پدرانتان نيكى كنيد تا فرزندانتان به شما نيكى كنند، چشم خود را از زنان بپوشيد تا از زنانتان چشم پوشيده شود.

(٤) (٨٥٢) ١٣- امام صادق ٧ فرمود: سه چيز است كه در هر حال ناچار از انجام آن هستيد: رد امانت به نيكوكار و بدكار، وفاء به عهد نسبت به نيكوكار و بدكار، خوشرفتارى با پدر و مادر چه نيكوكار باشند و چه بدكار.