(١) (٧١) ١٨- امام باقر ٧ فرمود: هر كس هنگام مصيبت صبر كند و استرجاع نمايد (يعنى بگويد: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌)، راضى به امر خدا شده و اجر و مزدش بعهده خداست. و هر كس اين كار را انجام ندهد حكم خدا بر او جارى مى‌شود؛ در حالى كه او نكوهيده و مذموم است، و خداوند اجرش را پائين آورده.

(٢) (٧٢) ١٩- امام صادق ٧ فرمود: مؤمن با بردبارى بر ناگواريها و سختيها سرشته مى‌شود.

(٣) (٧٣) ٢٠- امام باقر ٧ فرمود: زمانى كه طاهر فرزند رسول خدا فوت كرد ايشان خديجه ٣ را از گريه كردن منع فرمود، حضرت خديجه گفت: بلى اى رسول خدا! (كنايه از اينكه مطيع حرف شما هستم) و لكن شير در سينه‌ام جارى شد و من گريه كردم.

فرمود: آيا نمى‌خواهى كه او را جلوى درب بهشت ايستاده ببينى، و هر گاه تو را ديد دستت را بگيرد و به پاكترين و خوشبوترين مكان بهشت ببرد؟ گفت: آرى اين چنين است، پيامبر ٦ فرمود: خداوند عزيزترين و با كرامت‌تر از آنست كه ميوه دل بنده‌اى را از او بگيرد و او صبر كند، و حسرت بخورد و حمد خدا را بگويد، آنگاه خداوند او را عذاب كند.

(٤) (٧٤) ٢١- امام صادق ٧ فرمود: فرزندى را كه انسان در راه خدا مى‌دهد، بهتر است از هفتاد فرزند كه از خود بجاى گذارد و تمام آنها بعد از مرگ او سوار بر اسبها شوند و در راه خدا جهاد كنند.

(٥) (٧٥) ٢٢- امام صادق ٧ فرمود: خداوند عزّ و جل به حضرت داود (صلوات اللَّه عليه) وحى كرد كه: رفيق و همراه تو در بهشت خلاده دختر اوس است، به نزد او برو و به او خبر و بشارت را بده، و به او اعلام كن كه همسر تو در آخرت است، حضرت داود به طرف منزل او رفت و درب منزل را كوبيد و خلاده بيرون آمد. حضرت گفت: تو خلاده دختر اوس هستى؟

گفت: اى پيغمبر خدا؛ من آن رفيق تو كه به دنبالش مى‌گردى نيستم، حضرت داود به او گفت: آيا تو خلاده دختر اوس از نواده‌گان فلان و فلان نيستى؟ گفت: چرا هستم، فرمود:

پس تو خود او هستى، گفت: اى پيغمبر خدا! شايد مشابهت اسمى با اسم ديگر شده، حضرت داود ٧ فرمود: من دروغ نمى‌گويم، به من هم دروغ گفته نشده و تو حقيقتا همان هستى، گفت: اى پيغمبر خدا! من تو را تكذيب نمى‌كنم ولى قسم به خدا نمى‌بينم در خودم آنچه تو مرا به آن توصيف مى‌كنى، حضرت داود (صلوات الله عليه) به او گفت: مرا از اخلاق و رفتار نيكويت خبر ده كه چيست؟ گفت: اكنون از سرنوشت خود تو را با خبر سازم كه: هر چه به من رسد، و هر بلايى كه از ناحيه خدا باشد، اگر مريضى و گرسنگى به من روى آورد بر آن صبر كنم، و هرگز از خدا طلب برطرف شدن آن سختى را نكرده‌ام‌