(١) (٤٨٩) ١٩- امام صادق ٧ فرمود: بين هر دو بنده مسلمان حجابى از طرف خداوند قرار داده شده؛ كه اگر يكى از آن دو سخن زشتى به ديگرى بگويد، خداوند آن حجاب را پاره مى‌كند، و اگر يكى از آن دو از ديگرى بيزارى جويد يكى از آن دو كافر خواهد شد، يعنى: آن كس كه لحنش شديدتر بود.

(٢) (٤٩٠) ٢٠- اسحاق بن عمار گويد: چون مال و ثروتم زياد شد كسى را جلوى در خانه‌ام گذاشتم تا فقيران شيعه را از خانه من دور كند، سپس در همان سال به مكه رفتم و به حضور امام صادق ٧ رسيدم و عرض سلام داشتم، حضرت با صورت بر افروخته در حالى كه روى از من برگردانده بود جواب سلام را دادند، عرض كردم: فدايت شوم! چه چيزى موجب دگرگونى حالم نزد شما شد؟ فرمود: آنچه كه حال تو را براى مؤمنين دگرگون ساخته، عرض كردم: فدايت شوم! بخدا قسم من مى‌دانم آنها متدين هستند و لكن ترسيدم از اينكه مشهور شوم.

فرمود: اى اسحاق! آيا مى‌دانى هر گاه مؤمنين يك ديگر را ملاقات كنند و با همديگر مصافحه نمايند خداوند بين آن دو صد رحمت فرو مى‌فرستد، نود و نه آن براى كسى كه دوستيش شديدتر نسبت به ديگرى است، و هر گاه معانقه كنند رحمت الهى آن دو را فرا مى‌گيرد.

(٣) (٤٩١) ٢١- اسحاق بن عمار گويد: به امام صادق ٧ عرض كردم: من مردى مشهورم و عده‌اى از يارانمان نزد من مى‌آيند و مرا در بر مى‌گيرند و اين امر بين آنها مشهور شده، آيا آنها را از آمدن منع كنم و بترسم؟

فرمود: اى اسحاق! دوستيت را با آنها دريغ مدار، زيرا اين كار در حدّ توان تو نيست.

اسحاق مى‌گويد: من تلاش كردم كه امام ٧ به من رخصت دهد تا با آنان معاشرت ننمايم سودى نيافت، و ايشان اجازه نفرمود.

(٤) (٤٩٢) ٢٢- امام صادق ٧ فرمود: براى هر چيزى وسيله آسايشى هست، وسيله استراحت مؤمن برادر مؤمنش است همان طور كه پرنده‌اى به هم نوعش انس مى‌گيرد.

(٥) (٤٩٣) ٢٣- حماد بن عثمان گويد: نزد امام صادق ٧ بودم كه مردى از ياران ما داخل شد، امام صادق ٧ به او فرمود: فلانى از تو شكايت دارد! گفت: از من شكايت مى‌كند چون حقم را از او طلب نمودم، امام صادق ٧ فرمود: گويا تو فكر كردى اگر حقت را از او طلب كنى ناراحتش نمى‌كنى؟ آيا قول خداوند را در قرآن نديده‌اى؟ (از بدى حساب مى‌ترسند) آيا مى‌ترسند خداوند به آنها ستم كند؟ نه بخدا، از اين نمى‌ترسند بلكه از طلب حساب مى‌ترسند، فلذا خداوند آن را بدى حساب نام نهاد، بلى؛ هر كس از برادرش حساب بكشد بد كرده است.