(١) (٤٨٢) ١٢- احمد بن جعفر دهقان گويد: مردى به امام عسكرى ٧ عرض كرد: چگونه ابو دلف چهار هزار و يك قريه دارد؟ امام فرمود: او يك شب مؤمنى را مهمان كرد و به عنوان توشه راه كيسه‌اى از خرما به او داد كه در آن چهار هزار و يك خرما بود، خداوند هم به پاداش هر خرما يك قريه به او عطا فرمود.

(٢) (٤٨٣) ١٣- امام صادق ٧ به اسحاق فرمود: آيا برادران دينيت را به خانه‌ات برده‌اى تا از غذاى تو بخورند، و از آشاميدنت بياشامند، و در رختخواب بخوابند؟ گفت: بلى، فرمود: بدان آنها از خانه‌ات خارج نمى‌شوند مگر اينكه باعث زيادى نعمت بر تو خواهند شد.

اسحاق گفت: آقاى من! آنها به خانه‌ام مى‌آيند! و غذايم را مى‌خورند! و روى فرشهايم استراحت مى‌كنند! و از منزلم خارج مى‌شوند باز هم براى من زيادى نعمت مى‌آورند؟! فرمود: بلى، آنها روزى خود را مى‌خورند و هنگام خارج شدن گناهان تو و خانواده‌ات را هم با خود مى‌برند.

(٣) (٤٨٤) ١٤- امام باقر ٧ فرمود: بر مؤمن است كه خير خواه برادر مؤمنش باشد.

(٤) (٤٨٥) ١٥- امام صادق ٧ فرمود: هر مؤمنى كه دنبال حاجت برادر دينى خود برود و براى او خير انديشى نكند؛ به خدا و رسولش خيانت نموده است.

(٥) (٤٨٦) ١٦- امام صادق ٧ فرمود: اگر دو خصلت در مردى نبود هر قدر مى‌توانى از او دورى كن، يكى از آن دو مواظبت بر نمازهاى واجب است و ديگر همدردى كردن با برادران دينى كه از طرف خدا واجب شده است.

(٦) (٤٨٧) ١٧- امام صادق ٧ فرمود: هر گاه از برادران دينى‌ات بخلى ديدى آن را پنهان كن.

(٧) (٤٨٨) ١٨- امام باقر ٧ فرمود: هر گاه مؤمن نسبت به برادر دينى‌اش اظهار انزجار نمايد از دوستى او خارج شده. و هر گاه به او بگويد تو دشمن منى يكى از آن دو كافر شده، زيرا خداوند عمل كسى را كه بعنوان خير انديشى مؤمنى را توبيخ نموده باشد نمى‌پذيرد، و از مؤمن هم عملى را قبول نمى‌كند در حالى كه در دلش نسبت به مؤمن ديگر گمان بد باشد. و اگر حجابها از جلوى چشم مردم برداشته شود و ببينند آنچه را موجب اتصال بين خدا و مؤمن شده گردنهاى آنان براى مؤمنين خاضع و فروتن مى‌شود، و كارهاى مؤمنين براى آنان آسان مى‌گردد، و براى آنها اطاعت از مؤمنين سهل مى‌شود.