(١) (٤٥٠) ١٥- جابر بن يزيد گويد: از امام صادق ٧ پرسيدم: آيا خداوند به مردم وعده آمرزش حتمى داده است؟ فرمود: نه، مگر شيعيان ما، همانا خداوند فقط آنها را آمرزيده است.

(٢) (٤٥١) ١٦- محمد بن مروان مى‌گويد: از امام صادق ٧ در مورد قول خداى متعال پرسيدم (آيا دانشمندان با غير دانشمندان برابرند، اين را فقط صاحبان خرد مى‌فهمند) فرمود: ما آن كسانى هستيم كه علم داريم و دشمنان ما كسانى هستند كه غير عالمند، و شيعيان ما صاحبان خرد و عقلند.

(٣) (٤٥٢) ١٧- عبد اللَّه بن سليمان از امام باقر ٧ نقل مى‌كند كه امام در حالى كه اين آيه را مى‌خواند:

(رسولى از جنس شما براى هدايت خلق آمد كه از فرط محبت و نوع پرورى فقر و پريشانى و جهل و فلاكت شما بر او سخت مى‌آيد، و بر آسايش شما بسيار حريص و به مؤمنان رؤوف و مهربان است) فرمود: يعنى آنچه ما را پريشان كند بر ما سخت است و بر آسايش شما شوق دارند فرمود: يعنى بر آسايش ما، به مؤمنين مهربان و با گذشت هستند، فرمود: به شيعيان ما.

(٤) (٤٥٣) ١٨- ثوير گويد: امام سجاد ٧ به من فرمود: آيا قرآن مى‌خوانى؟ عرض كردم: بلى، فرمود:

بخوان (طسم) سوره موسى و فرعون را، ثوير گويد: خواندم (بنام خداوند بخشنده مهربان، طسم، اين آيات كتابى است كه روشن‌كننده حق از باطل است، بر تو مى‌خوانيم قصه موسى و فرعون را) تا زمانى كه به اين قسمت آيه رسيد (و اراده ما بر اين تعلق گرفت كه بر مستضعفين روى زمين منّت گذاريم و آنها را امام و وارث قرار دهيم)، سپس فرمود: توقف كن، قسم به خدايى كه محمد ٦ را به حق بشارت دهنده و ترساننده قرار داده؛ همانا پاكان، از ما اهل بيت و شيعيان آنها هستند، و دشمنان ما و پيروانشان مانند دشمنان موسى و پيروانش مى‌باشند.

(٥) (٤٥٤) ١٩- امام صادق ٧ فرمود: خداوند ما را از اعلى عليّين آفريده، و دلهاى شيعيان ما را از آنچه ما آفريده شديم آفريد، و بدنهاى آنها را درجه‌اى پايين‌تر از آن خلق نمود، سپس دلهاى آنها به سوى ما معطوف و مشتاق گرديده. و خداوند دشمنان ما را از دود آتش دوزخ آفريد، و دلهاى پيروان دشمنان ما را از آنچه خلق شده بودند آفريد، آنگاه دلهاى آنها به سوى دشمنان ما معطوف و مشتاق گشت.