مشکاة الأنوار ت هوشمند و محمدی - شیخ طبرسی - الصفحة ١٠٥ - فصل اول در صفات شيعه

باب دوم: در شناخت شيعه و نشانه‌ها و آداب و روش سزاوار به آنان‌

و در آن نه فصل است‌

فصل اول: در صفات شيعه‌

(١) (٢٨٢) ١- امام صادق ٧ فرمود: عده‌اى به دنبال امير المؤمنين ٧ به راه افتادند، حضرت متوجه آنان شده و فرمود: كيستيد؟ گفتند: شيعيان تو اى امير مؤمنان. فرمود: چرا در چهره شما نشانه شيعه نمى‌بينم؟ گفتند: نشانه چهره شيعه چيست؟ فرمود: زردى صورت از اثر بى‌خوابى، فرورفتگى شكم بر اثر روزه گرفتن، خشكيدن لبها بر اثر دعاى بسيار، و نشستن غبار فروتنى بر آنها.

(٢) (٢٨٣) ٢- امام صادق ٧ فرمود: شيعه على كسى است كه شكم و دامن خود را حفظ نمايد، و سخت كوش باشد، و كارش براى خالقش باشد، و اميد ثواب از او داشته باشد، و از كيفر او بترسد، هر گاه چنين كسانى را ديدى آنها شيعه جعفر هستند.

(٣) (٢٨٤) ٣- حضرت موسى بن جعفر ٧ فرمود: نيكى و احسان كامل نمى‌گردد مگر بواسطه سه خصلت: شتاب در انجام كار نيك، پنهان نمودن و كوچك شمردن آن، زيرا اگر آن را با شتاب انجام دادى گوارا و دلچسب نمودى، و اگر آن را كوچك شمرى بزرگش كردى، و اگر آن را پنهان نمودى كاملش گردانده‌اى.

(٤) (٢٨٥) ٤- امام صادق ٧ فرمود: خداوند در زمين بندگانى دارد كه در بر آوردن حوايج مردم مى‌كوشند، ايشان در روز قيامت در امان و آسايشند.

(٥) (٢٨٦) ٥- و فرمود: چه نيكوست سكوتى كه از شخص متمكن از سخن صادر شود، و به همراه زياد گويى لغزشهايى است كه موجب سقوط مى‌شود.