(١) (٢٦٨) ١٢- پيغمبر اكرم ٦ فرمود: هر گاه بستانها و باغهاى بهشت را يافتيد آن را گردشگاه خود قرار دهيد. سؤال شد: اى رسول خدا! باغهاى بهشت كدامند؟ فرمود: مجالس ذكر.

(٢) (٢٦٩) ١٣- و فرمود: هيچ گروهى به ذكر خدا ننشست مگر اينكه منادى از آسمان ندا كرد: بپاخيزيد كه بديهاى شما مبدل به خوبى شد، و تمامى شما آمرزيده شديد، و عدّه‌اى از اهل زمين مشغول ذكر خدا نشدند مگر اينكه عدّه‌اى از ملائك همنشين آنان شدند.

(٣) (٢٧٠) ١٤- و فرمود: هيچ گروهى مشغول ذكر خدا نشوند مگر آنكه ملائكه آنان را در ميان خود گرفته و رحمت خدا شامل حالشان شود، و آرامش بر آنها نازل گردد، و نامشان به همراه كسانى كه با آنها بودند ياد شود.

(٤) (٢٧١) ١٥- حضرت موسى ٧ فرمود: پاداش كسى كه با زبان و قلبش ذكر تو را گويد چيست؟

فرمود: اى موسى! بوسيله سايه عرشم بر او سايه مى‌افكنم و او را در پناه خود قرار مى‌دهم.

(٥) (٢٧٢) ١٦- پيغمبر ٦ فرمود: در خواب مردى از امّتم را ديدم كه شيطانها او را در ميان خود گرفته بودند، در اين هنگام ذكر خدا او را از بين شياطين نجات داد.

(٦) (٢٧٣) ١٧- جابر گويد: به امام باقر ٧ عرض كردم: قومى هستند كه هر گاه چيزى از قرآن به يادشان آيد يا برايشان خوانده شود؛ يكى از آنها بى‌هوش مى‌شود به صورتى كه اگر هر دو دست و هر دو پايش را قطع كنى متوجه نمى‌شود.

امام فرمود: سبحان اللَّه، اين كارى شيطانى است، اينها امر به اين كار نشده‌اند، تأثير قرآن فقط به نرمش و رقّت قلب و اشك ريختن و ترس از خداست.

(٧) (٢٧٤) ١٨- در كتاب مجمع البيان ذيل آيه شريفه كه خداوند مى‌فرمايد: (با اين همه سخت دل گشتيد كه دلهايتان چون سنگ يا سخت‌تر از آن شد) خبرى از پيامبر اكرم ٦ است كه فرموده‌اند: كلام خود را بدون ذكر خدا طولانى نكنيد، زيرا طول كلام بدون ذكر خدا انسان را سنگدل مى‌گرداند و دورترين مردم از خدا انسان سنگدل است.

(٨) (٢٧٥) ١٩- عثمان بن عبد اللَّه از قول معصوم ٧ نقل مى‌كند كه: هنگامى كه فصل زمستان مى‌آيد منادى ندا مى‌دهد: اى اهل قرآن! شب طولانى شد بخاطر نماز خواندن شما، و روز كوتاه شد براى روزه گرفتن شما، اگر قادر نيستيد كه در شب با خواب مبارزه كنيد و نتوانستيد كه با دشمن مبارزه كنيد، و نسبت به مالتان بخل مى‌ورزيد كه آن را انفاق نماييد، پس ذكر خدا بسيار بگوييد.