يكى از اصحاب شيخ مفيد رحمة الله عليه گفت معتزليان و حشويها مدعى هستند كه جلوس ابا بكر و عمر با پيامبر اكرم ٦ در عريش و سايبان از جهاد امير المؤمنين ٧ با شمشير افضل بوده. اگر آن دو بهترين خلق نبودند اين امتياز را نمى‌يافتند كه با پيامبر اكرم ٦ در عريش همنشين باشند.

چگونه مى‌توان استدلال را دفع نمود.

شيخ فرمود در جواب بايد جريان را معكوس نمود و داستان را زير و رو كرد به اين صورت كه پيامبر اكرم ٦ اگر مى‌دانست آنها مبارز هستند و جهاد مى‌نمايند و با اين پيكار و جهاد مستوجب ثواب و درجه آخرت مى‌شوند نبايد مانع آنها مى‌شد از رسيدن به چنين مقام و منزلتى كه بهترين مقام و عالى‌ترين مرتبه است و از قعود و خوددارى از جنگ بسيار با ارزشتر است به صريح آيه كه مى‌فرمايد لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ وَ الْمُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ‌ ... فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدِينَ عَلَى الْقاعِدِينَ أَجْراً عَظِيماً.

وقتى مى‌بينيم كه پيامبر اكرم ٦ مانع اين فضيلت و مقام براى آنها مى‌شود و آن دو را با خود مى‌نشاند مى‌فهميم كه پيامبر اكرم ٦ مى‌دانسته اگر آن دو به جنگ پردازند كارى از پيش نمى‌برند و خراب خواهند كرد يا فرار مى‌كنند و بر مى‌گردند چنانچه در جنگ احد و خيبر و حنين انجام دادند و اين به ضرر مسلمانان است و اعتمادى نبود كه موجب سستى و پائين آمدن توان رزمى آنها شود كه شيخين فرار اختيار كنند يا از ترس و ناراحتى پناه به مشركان ببرند و امان بخواهند يا مفاسد ديگرى كه خداوند مطلع بوده و ممكن است لطفى خداوند به امت كرده كه آنها را از مبارزه و جنگ بازداشته و آنچه آنها توهم كرده‌اند كه پيامبر اكرم ٦ آنها را با خود نگه داشته تا از رأى و نظر ايشان استفاده نمايد، قبلا ثابت شد كه پيامبر اكرم ٦ كامل بوده و آنها به مرتبه كمال او نمى‌رسيدند و معصوم بوده كه آنها معصوم نبوده‌اند و مؤيد به ملائكه بوده كه آنها