اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ٨٦ - منشأ شكر

مأمورم كه خدا را- در حالى كه آيينم را براى او خالص گردانيده‌ام- بپرستم؛ و مأمورم كه نخستينِ مسلمانان باشم.»

البته اين دستور تنها اختصاص به پيامبراسلام صلى الله عليه و آله ندارد، بلكه همه پيامبران پيشين نيز از اين ويژگى برخوردار بوده‌اند:

وَ اذْكُرْ فِى الْكِتابِ مُوسى إِنَّهُ كانَ مُخْلَصاً؛[١] و در اين كتاب از موسى ياد كن، زيرا كه او پاكدل و فرستاده‌اى پيامبر بود.

درباره حضرت يوسف عليه السلام نيز مى‌فرمايد:

إنَّه كان من عِبادِنَا المُخلَصين؛[٢] چرا كه او از بندگان مخلص ما بود.

افزون بر پيامبران، پيروان آنان نيز مى‌بايد در برابر خداوند اخلاص ورزند. خداوند در قرآن به مسلمانان دستور مى‌دهد:

فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ؛[٣] پس خدا را پاكدلانه فراخوانيد، هر چند ناباوران را ناخوش افتد.

همچنين خداوند درباره اهل كتاب (پيروان دين‌هاى آسمانى) مى‌فرمايد:

وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ؛[٤] و فرمان نيافته بودند جز اينكه خدا را بپرستند، و در حالى كه به توحيد گراييده‌اند، دين [خود] را براى او خالص گردانند.

در حديثى قدسى آمده است:

اخلاص سِرّى از سِرهاى من است كه آن را در قلب بندگانى كه دوستشان مى‌دارم، قرار مى‌دهم.[٥]

[١] - مريم( ١٩): ٥١

[٢] - يوسف( ١٢): ٢٤

[٣] - غافر( ٤٠): ١٤

[٤] - بينه( ٩٨): ٥

[٥] - محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٦٧، ص ٢٤٢