اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ٥٩ - براى مطالعه بيشتر

از همين رو در روايات نيز بر اطاعت و پيروى از خدا بسيار تأكيد شده است. امام‌صادق عليه السلام در نامه‌اى به اصحاب خود به آنان توصيه مى‌كند:

در پيروى از خدا تمام توان خود را به‌كار گيريد كه جز با پيروى از خدا و دورى از حرام‌هايى كه در ظاهر و باطن قرآن حرام شده، به خيرهايى كه نزد خداست، دست نمى‌يابيد.[١]

سعيدبن هلال از ياران امام‌باقر عليه السلام مى‌گويد: با گروهى از شيعيان بر امام وارد شديم.

ايشان فرمود:

اى شيعيان آل‌محمد! بدانيد كه ما با خداوند قوم و خويش نيستيم و بر خداوند حجتى نداريم و كسى نمى‌تواند به خداوند تقرب جويد، مگر با پيروى از او. آن‌كه مطيع خداوند باشد، ولايت ما براى او سودمند است و آن‌كه عاصى بر خداوند باشد، ولايت ما او را سودمند نخواهد بود.[٢]

در اينجا ممكن است اين پرسش مطرح شود كه آيا اطاعت بى‌قيد و شرط از خدا با عاقل بودن انسان ناسازگار نيست؟ در پاسخ بايد گفت خداوند از انسان تسليم و تعبد در برابر خود را خواسته است، اما هيچ‌گاه او را به كارى نامعقول و ناپسند دستور نداده و نمى‌دهد. به‌عكس، خداوند در قرآن به‌صراحت مى‌فرمايد:

إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاء ذِى الْقُرْبَى وَيَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ؛[٣] در حقيقت، خدا به دادگرى و نيكوكارى و بخشش به خويشاوندان فرمان مى‌دهد و از كار زشت و ناپسند و ستم باز مى‌دارد. به شما اندرز مى‌دهد، باشد كه پند گيريد.

در آياتى ديگر به‌صراحت بيان شده كه خداوند انسان را به زشتى‌ها فرمان نمى‌دهد، بلكه‌

اين شيطان است كه چنين مى‌كند:

وَإِذَا فَعَلُواْ فَاحِشَةً قَالُواْ وَجَدْنَا عَلَيْهَا آبَاءنَا وَاللّهُ أَمَرَنَا بِهَا قُلْ إِنَّ اللّهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاء أَتَقُولُونَ

[١] - ميرزا حسين نورى، مستدرك الوسايل، ج ١١، ص ٢٥٦

[٢] - همان

[٣] - نحل( ١٦): ٩٠