اخلاق اسلامى - داودى، محمد - الصفحة ١١٦ - ١ احسان

٣. غلبه و پيروزى: در روايتى آمده است:

هيچ دو نفرى نيست كه در امرى اختلاف كنند و يكى از اين دو خواهان انصاف و عدالت باشد و دومى نپذيرد، جز آنكه پيروزى با خواهان عدل خواهد بود.[١]

٤. بهبود وضعيت مردم: در روايتى از اميرالمؤمنين عليه السلام آمده است:

فى العدل صلاح [إصلاح‌] البريه؛[٢]

بهبود وضعيت مردم [يا اصلاح آنان‌] در عدالت است.

٥. رواج احكام الهى: در روايتى مى‌خوانيم:

العدل حياة الأحكام؛[٣]

عدل موجب زنده شدن و رونق احكام الهى است.

٦. رضاى الهى: عدالت‌ورزى افزون بر آثار مادى و دنيوى پيش‌گفته، موجب رضايت الهى نيز مى‌شود. امام‌صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

بنده مسلمانى نيست كه در رفتار خود با خداوند خالصانه عمل كند و حق خداوند را از نفس خود بگيرد و حقى را كه خداوند براى نفس او معين كرده ادا كند، جز اينكه خداوند به او دو ويژگى عنايت مى‌كند: رزقى الهى كه به آن قناعت كند و به ديگران نيازمند نباشد، و رضايتى الهى كه او را نجات دهد.[٤]

راه عادل شدن‌

براى دستيابى به عدالت رعايت دو نكته ضرورى مى‌نمايد: نخست شناختن حقوق ديگران؛زيرا چنان‌كه پيش‌تر گفته شد، عدالت به معناى رعايت حق ديگران است. دوم، غلبه بر موانعى كه در مسير عدالت‌ورزى وجود دارد، كه اين نيازمند تمرين و تكرار است.

[١] - محمدبن يعقوب كلينى، الكافى، ج ٢، ص ١٤٧

[٢] - تميمى آمدى، غررالحكم و دررالكلم، ص ٤٤٨

[٣] - همان

[٤] - محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٧٢، ص ٢٥