ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٨١ - درمانى براى برخى از امراض

تو را رنگ پريده مى‌بينم؟ عرضكردم: تب و نوبه ميكنم فرمود: چرا از داروى مبارك طيب استفاده نمى‌كنى؟ شكر را نرم كن و آن را خوب در آب حل كن، و صبح ناشتا و شب هنگام بنوش، گويد:

من اين كار را كردم و ديگر تب بسراغ من نيامد ٣٨٥- برخى از اصحاب ما گويد: بامام صادق عليه السّلام از دردى شكايت كردم حضرت فرمود:

هنگامى كه در بستر خواب رفتى دو حبه شكر بخور (چنين برميآيد شكر را سابقا ميجوشانده‌اند و بصورت قند و يا نبات مانند امروزه درمى‌آورده‌اند و شكر ريز باين صورت كه امروز هست نبوده، و مقصود شايد دو تيكه از قند و يا نبات باشد)، گويد: من اين كار را كردم و خوب شدم، و اين جريان را براى يكى از پزشكانى كه حاذق‌ترين پزشكان بلاد ما بود گفتم، او گفت: امام صادق عليه السّلام از كجا اين درمان را دانسته، اين درمان از اسرار علم طب است، بدان كه او كتابهائى دارد كه لا بد اين درمان را در يكى از كتابهاى خود ديده است.

٣٨٦- مردى گويد: امام صادق عليه السّلام بمردى فرمود: كسانى كه از شما به تب دچار ميشوند چگونه درمان ميكنيد؟ آن شخص گفت: خدا كارت را اصلاح كند ما بوسيله همين دواهاى تلخ درمان ميكنيم، با سفايج و غافت و امثال اينها (سفايج را گفته‌اند داروئى است معروف كه مسهل سوداء است، ولى اين حقير در جايى نديده‌ام كه نام آن ذكر شده باشد، و غافت- بتاء مثناة- چنانچه در تحفه حكيم مؤمن مذكور است: شكوفه گياهى است كبود مايل به بنفش و طولانى و تلخ و برگش دراز و عريض و زغب دار و از وسط برگها شاخ مجوف خشونت دار ميرويد ...) حضرت فرمود: سبحان اللَّه! آن خدائى كه قادر است بداروى تلخ شفا بخشد ميتواند بوسيله چيز شيرين هم بهبودى عنايت كند، سپس فرمود: هر گاه يكى از شماها تب كرد ظرف تميزى تهيه كند، و يك حبه و نصف شكر در آن بريزد، آنگاه هر مقدار قرآن بلد است (و در ذهن دارد) بر آن بخواند،