ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٦٧ - زمين لرزه

بدو مهر ورزيده و رحمش كرد و آن ماهى از بينيش بيرون رفت، و هر گاه خداى عز و جل بخواهد جايى زلزله رخ دهد آن ماهى كوچك را بسوى آن ماهى بزرگ فرستد و بمحض اينكه او را ببيند بر خود بلرزد و از اين جهت زمين بلرزد.

[زمين لرزه‌]

٣٦٦- تميم بن حاتم گويد: ما در خدمت امير مؤمنان عليه السّلام بوديم پس زمين بر خود لرزيد حضرت با دست خويش بدان اشاره فرموده گفت: آرام باش تو را چه شده؟ آنگاه رو بما كرده فرمود بدانيد كه اگر اين لرزش همان لرزشى بود كه خداى عز و جل فرموده پاسخم را ميداد ولى اين لرزش آن نيست.

شرح- اين حديث اشاره است بآنچه در تفسير سوره زلزال وارد شده كه «آن هنگامى كه زمين بلرزد ... و انسان گويد: چيست او را، در آن روز زمين اخبار خويش بگويد ...» امام (ع) چنانچه در علل الشرائع و تفسير على بن ابراهيم است در تفسير آن فرمود آن انسانى كه با زمين سخن كند على بن ابى طالب است، و زمين در پاسخ آن حضرت با او سخن گويد، و در اينجا مقصود امير مؤمنان عليه السّلام اين است كه اين لرزش روز رستاخيز نيست و گر نه وقتى باو ميگفتم: تو را چه شده او پاسخم را ميداد.

٣٦٧- ابو شبل گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود: هر كه شما را بخاطر مذهب و عقيده‌اى كه شما داريد دوست بدارد ببهشت ميرود اگر چه آنچه را شما ميگوئيد نگويد.

شرح- مجلسى (ره) دو وجه در معناى اين حديث فرموده: يكى آنكه مقصود مستضعفين از غير شيعه باشند، و ديگر آنكه مقصود مستضعفين و عوام از شيعه باشند و معناى اينكه: «اگر چه آنچه را شما ميگوئيد نگويد» يعنى اگر چه نتوانند براى حقانيت مذهب خود مانند شما استدلال كند.

٣٦٨- سلام بن مستنير از امام باقر (ع) روايت كند كه فرمود: هنگامى كه داستان (جنگ) امير