ترجمه روضة کافي شيخ کليني - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ٣٣ - تفسير يك آيه
بفتنه نيفتاد.
و هم چنين مرد بلا رسيدهاى را كه بخاطر ابتلايش بفتنه (و گناه) افتاده بياورند، آن شخص گويد بار پروردگارا بلا را بر من سخت كردى تا دچار فتنه شدم! پس ايوب عليه السّلام را بياورند و بدان شخص گويند: آيا بلاى تو سختتر بود يا بلاى اين؟ او هم گرفتار بلا شد ولى بفتنه نيفتاد.
٢٩٢- اسماعيل بصرى گويد: شنيدم از امام صادق عليه السّلام كه ميفرمود: شماها (آزادانه) در جايى مىنشينيد و تعريف ميكنيد و (بىپروا) هر چه خواهيد ميگوئيد، و از هر كه خواهيد بيزارى جوئيد و نسبت بهر كه خواهيد اظهار دوستى كنيد؟ عرضكردم: آرى، فرمود: آيا زندگى جز اين معنائى دارد!؟
شرح- مقصود حضرت اين است كه اكنون كه كار آزادى شما (شيعيان) بجائى رسيده كه آزادانه ميتوانيد محافل مذهبى تشكيل دهيد و بىپروا عقايد خود را اظهار كنيد لذت زندگى را درك ميكنيد.
و راستى هم وقتى بنا شد ملتى در اظهار عقيده خود آزاد باشد و بتواند آنچه را در دل دارد بزبان آرد و آزادى بمعناى واقعى در آنها حكومت كند چنين ملتى معناى زندگى را مىفهمند و لذت آن را درك ميكنند و گر نه نامى از زندگى بيش نيست.
٢٩٣- ابو بصير گويد: شنيدم از امام صادق عليه السّلام كه ميفرمود: خدا رحمت كند آن بندهاى را كه ما را محبوب مردم سازد نه اينكه مردم را با ما دشمن سازد و ما را منفور آنان كند، هان بخدا سوگند اگر همان متن كلام زيباى ما را براى مردم روايت ميكردند عزيزتر بودند و كسى نمىتوانست بوجهى بآنان دست اندازى كند، ولى يكى از آنها كلمهاى ميشنود و از پيش خود ده تا روى آن ميگذارد.
[تفسير يك آيه]
٢٩٤- ابو بصير گويد: از امام صادق عليه السّلام تفسير گفتار خداى عز و جل را پرسيدم كه فرمايد: