پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٧٨ - موضعگيرى امام صادق عليه السلام در برابر آل حسن

آنان از زندان و بردنشان به ربذه را انجام داد.

پس از آنكه آنان را از زندان بيرون آوردند دست‌هاى آنان را با زنجير بستند و آن‌ها را به مسجد رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله آوردند. در آنجا مردم گرد آنان حلقه زدند و گريه كرده و تأسّف مى‌خوردند. امّا سربازان به آنان ناسزا گفته و از مردم مى‌خواستند تا به آن‌ها ناسزا بگويند.

امّا اين خواسته مأموران از جانب مردم نتيجه عكس داشته و مردم شروع به ناسزا گفتن به عقبة بن مسلم و منصور دوانيقى كرده و بر علويان رحمت مى‌فرستادند[١].

موضع‌گيرى امام صادق عليه السّلام در برابر آل حسن‌

امام صادق عليه السّلام به عبد اللّه بن حسن نامه‌اى نوشته است و در آن او را بر واقعه‌اى كه نسبت به او و يارانش پيش آمده دلدارى داده و امر به صبر نموده است.

اسحاق بن عمّار صيرفى روايت مى‌كند كه: امام صادق عليه السّلام هنگامى كه عبد اللّه بن حسن و خاندانش را به صورت زندانى برده بودند نامه‌اى به او نوشته و او را از آنچه را كه به او رسيده بود دلدارى داد:

به نام خداوند بخشنده مهربان، به جانشين صالح و ذريّه پاك از فرزندان برادر و پسر عمويش: امّا بعد، اگر تو و خاندانت در آنچه بر سر شما آمده است تنها بوده‌ايد، امّا در حزن و اندوه و ناراحتى و به درد آمدن دل تنها نبوده‌ايد، من هم درد و شريك غم شما بوده‌ام. من از مصيبت‌هايى كه بر سر شما آمده است همچون شما ناراحت و

[١] . مقاتل الطالبيّين ٢٢٠- ٢١٩.