پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٢ - ب ساختار روحى و ايمانى

ب: ساختار روحى و ايمانى‌

شرايط روحى و ايمانى جامعه در زمان امام صادق عليه السّلام به سمت پوچى، ضعف، ظهور خودخواهى و جدايى ايمان از برنامه‌هاى زندگى مردم سوق يافته و چهره‌اى ناپسند به زندگى آنان داده بود. مسبب اين وضع هم آن دسته از جريان‌هاى فكرى بودند كه با حكومت‌هاى وقت هميارى داشته و براى توجيه كار خود، بر لزوم پيروى از حاكمان اموى يا عباسى به عنوان يك اعتقاد ايمانى حكم مى‌كردند.

ازاين‌رو امام صادق عليه السّلام فعاليت گسترده‌اى را در جهت بازگرداندن ايمان به جامعه، شخصيت بخشيدن به آن، بالندگى جامعه براساس برنامه‌هاى قرآن كريم و معرفى پايه‌هاى استوار ايمانى در جامعه به مرحله اجرا درآورد. آن حضرت- در برابر در لاك خود خزيدن و ديدگاه‌هاى فردگرايانه كسانى كه قسمت‌هايى از دين را كه با منافع آنان تطبيق مى‌كرد قبول كرده و منكر قسمت‌هاى ديگر مى‌شوند- ايمان را به افق‌هاى گسترده‌ترى كشيد، چرا كه چنين ايمانى به ايمان آورندگان، توان ورود در ميدان‌هاى دشوار و به دوش كشيدن بار مسئوليت داده و در نشاط و سرزندگى در راه عمل و جهاد آنان را يارى مى‌كند.

در اين مقطع به ذكر چند مورد از فعاليت‌هاى امام صادق عليه السّلام در راستاى رسوخ دادن ايمان در جان اصحاب خود بسنده مى‌كنيم.

١. امام صادق عليه السّلام ياران و پيروان خود را از برقرار كردن روابط با دانشمندنماهايى كه در آن عصر در جامعه پيدا شده بودند برحذر داشته و آنان را از پيروى چنين كسانى منع مى‌كرده‌اند، زيرا تنها نتيجه‌اى كه از برقرارى‌