پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩١ - ريشهدار كردن اصول، اهداف و خصوصيات نهضت حسينى

او به وجود مى‌آورد.

گريه بر امام حسين عليه السّلام براى شيعه نقش وسيله تبليغاتى آرام و مسالمت‌آميزى را داشت كه از راه آن سرگذشت غم‌انگيز خويش و ستم‌هايى كه متحمل آن گرديده و پيشوايانش با آن مواجه شده‌اند بر همگان آشكار كند به خصوص در وقتى كه شرايط اجازه فعاليت‌هاى ديگر را به آن‌ها نمى‌داد.

البته اين نوع گريستن به هيچ‌وجه به منزله ضعف، سستى و تسليم شدن در برابر اراده ستمگران نيست. و البته برخلاف كسانى كه بسان مسيحيان، كه به اين گمان كه حضرت مسيح عليه السّلام با مصلوب شدن خود گناهانشان را پاك كرده، ارتكاب گناهان را بر خود جايز مى‌شمارند؛ اين‌گونه مى‌پندارند كه: امام حسين عليه السّلام خون پاكش را براى رهايى شيعه از گناهان و نجات دادن آنان از پيامدهاى گناهانى كه مرتكب مى‌شوند اهدا كرده است. برگزارى مجالس سوگوارى و گريه بر سيد الشهدا، وسيله‌اى براى رهايى از مكافات گناه و گرفتن برات آزادى از آتش دوزخ نيز نمى‌باشد[١].

گريه‌اى كه امام صادق عليه السّلام بر آن تأكيد كرده و شيعيان آن حضرت به آن عمل مى‌كرده‌اند تحت هيچ‌كدام از اين عناوين داخل نبود. بلكه حرارتى بود كه روحيه فعاليت را در انديشه جارى ساخته و آن را از حيطه سكون به حيطه حركت مى‌آورد امام صادق عليه السّلام فرموده‌اند: هر گريه و بيتابى بر بندگان خدا مكروه است مگر گريه و بى‌تابى بر حسين بن على عليه السّلام كه بندگان خدا در انجام آن مستحق پاداش مى‌باشند[٢].

[١] . هيچ منافاتى ندارد كه گريه بر امام حسين عليه السّلام در عين اينكه ساختار جهادى و عاطفى دارد، آثار اخروى هم مثل شفاعت و نجات از دوزخ داشته باشد. نبايد به خاطر يكى، دست از ديگرى برداشت.( مصحح)

[٢] . ابن قولويه، كامل الزيارات باب ٣٣.