پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٢٩ - بخش دوم نيازهاى دوره حضرت امام صادق عليه السلام

من از درازگوش به زير آمده و آن حضرت بر آن سوار شدند و به راه افتاديم تا اينكه وقت نماز فرارسيد. امام صادق عليه السّلام فرمودند: اى سدير پياده شو كه وقت نماز است اما پس از آن فرمودند: اين زمين شوره‌زار است و نماز در آن جايز نيست.

پس به راه خود ادامه داديم تا اينكه به منطقه‌اى رسيديم كه خاكى سرخ فام داشت، چون به آن منطقه رسيديم، چشم امام صادق عليه السّلام به جوان چوپانى افتاد كه تعدادى بزغاله را مى‌چراند، آن حضرت به من فرمودند: اگر به تعداد اين بزغاله‌ها پيرو مى‌داشتم، خانه‌نشينى بر من جايز نمى‌بود.

سدير گويد: پس از نماز به سراغ گله بزغاله‌ها رفتم و آن‌ها را شمارش نموده، ديدم كه هفده بزغاله مى‌باشند[١].

امام صادق عليه السّلام اين‌چنين تشخيص داده بودند كه براى جامعه‌اى كه از فساد و تباهى آكنده گرديده است مهمترين نياز، ايجاد جريان اصيل اسلامى است كه توانايى حمل ارزش‌هايى را كه پيامبر گرامى اسلام از جانب خدا آورده بود، داشته باشد.

در عين‌حال، لازم بود كه مردم از حكومت‌هاى ستمكار به دور باشند تا آلت دست آنان نگردند.

پس تنها راه مبارزه با حكومت فاسد، نشاندن ارزش‌هاى اسلامى و ايجاد جريان فعال سياسى بود كه در ريشه‌كنى، يا حداقل كم كردن ستم‌ها مشاركت داشته باشد، چرا كه اگر اراده گروه زيادى از مردم بر استقرار عدالت قرار بگيرد، حاكم حتى اگر ظالم هم باشد مجبور به برپا داشتن عدالت مى‌گردد زيرا اكثريت مردم با بيدارى ژرف اسلامى استبداد را نفى كرده و خواهان‌

[١] . كافى ٢/ ٢٤٢، بحار الانوار ٤٧/ ٣٧٢.