قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٤١ - ٤ دانش

حدّ عالى آن شكل مى‌گيرد و نه ديگران به عزّتمندى او در حد كمال اعتراف مى‌كنند. شاهد اين برداشت، سخن امام على (ع) است كه مى‌فرمايد:

العلم عزّ، الطاعة حرز.[١]

دانش، عزّت (توانمندى) است و اطاعت (از خدا)، نگهدارنده.

همچنين در بيان ديگرى مى‌فرمايد:

لا عزّ اشرف من العلم.[٢]

عزّتى (توانمندى) برتر از دانش نيست.

بنابراين دانش، انسان را توانمند مى‌كند، احساس خودتوانمندى را در درونش شكل مى‌دهد، به او جرأت تصميم‌گيرى مى‌دهد و تصميماتش را خردمندانه و حكيمانه مى‌سازد. اين توانمندى حكيمانه كه منشأ آن علم و دانش است، باعث عزّت در نظر مردم و بلندى جايگاه در ديدگان آنان مى‌شود. ازاين‌رو قرآن كريم نتيجه حاصل از دانش را توانمندى در نظر هم‌نوعان مى‌داند و مى‌فرمايد:

يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ.[٣]

خداوند از بين شما آنان را كه ايمان آورده‌اند و كسانى را كه دانش‌آموخته‌اند، به درجاتى بالا برد، و خداوند به آن چه عمل مى‌كنيد آگاه است.

[١]. غرر الحكم، ح ٩٢.

[٢]. عيون الحكم و المواعظ، ص ٥٣٤؛ العلم و الحكمة فى الكتاب و السنّة، ص ٤٨.

[٣]. مجادله: ١١.