قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٧٨ - چرايى فروتنى

متعددى براى آن ذكر شده است كه در ادامه مى‌آيد. آنچه كه به اختصار در باره اهميت اين فضيلت اخلاقى مى‌توان گفت آن است كه اساس تعاملات اجتماعى انسان‌ها بر فروتنى با يكديگر استوار است. بى شك اگر فروتنى جاى خود را به خودبزرگ‌بينى و تكبر دهد و هر كس بخواهد از اين رهگذر امور خويش را در جامعه دنبال كند، كمترين دستاوردى را نبايد متوقع بود. ازاين‌رو برخى صاحب نظران بر اين باورند كه «فروتنى، روح ايمان است». اين ديدگاه از اين جهت است كه معرفت انسان به نفس خويش و فقر ذاتى‌اش به خداوند، و نيز معرفت به پروردگارى كه هستى‌بخش جهان آفرينش است، راهى جز فروتنى و تذلل در برابر ولى‌نعمت خويش براى او باقى نمى‌گذارد. در تفسير نمونه در باره اهميت فروتنى آمده است:

اگر مى‌بينيم يكى از مهم‌ترين دستوراتى كه خداوند به پيامبرش مى‌دهد اين است كه‌ وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَ لَنْ تَبْلُغَ الْجِبالَ طُولًا؛ در روى زمين از سر كبر و غرور گام برمدار چرا كه نمى‌توانى زمين را بشكافى و طول قامتت هرگز به كوه‌ها نمى‌رسد. نيز به خاطر همين است كه روح ايمان، تواضع است.[١]

سپس در ادامه اين مطلب، حديثى از پيامبر خدا (ص) حكايت شده است:

در حديث جالبى از پيامبر (ص) مى‌خوانيم كه روزى از كوچه‌اى عبور مى‌كردند، جمعى از مردم را در يك نقطه مجتمع ديدند. از

[١]. تفسير نمونه، ج ١٥، ص ١٤٧- ١٤٩.