قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٥١ - ١ آگاهى از مهربانى خدا

وكالت برنمى‌گزيند، به ويژه اگر موضوعى كه براى آن وكيل اختيار مى‌كند، اهميت بسيار داشته باشد. بنابراين براى وكيل قرار دادن خداوند در تمام امور خويش، بايد او را شناخت و در مواردى در حدّ اعلا اطمينان يافت. اين موارد عبارت است از:

١. آگاهى از مهربانى خدا

يكى از مقدمات توكّل به خالق يكتا اين است كه او را مهربان بدانى و در خيرخواهى او به بندگانش ترديد نداشته باشى؛ چرا كه او خالق و ما آفريده اوييم و او هستى‌بخش ما و ما وابسته به لطف و احسان اوييم. پس كدام خالق و هستى‌بخشى است كه به آفريده خود مهربان نباشد و خير او را نخواهد؟! لذا مى‌بينيم كه مهربانى پروردگار، از شاخص‌ترين صفات اوست و در آغاز هر سوره، نام خدا با دو صفت «بخشاينده» و «مهربان» بر زبان جارى مى‌شود و در ضمن آيات قرآن كريم بارها به آن تصريح شده است:

قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ آمَنَّا بِهِ وَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ.[١]

بگو: او خداى مهربانى است كه به او ايمان آورديم و بر او توكّل كرديم. پس به زودى خواهيد دانست چه كسى در گمراهى آشكار است.

در اين آيه، به مهربانى خدا از يك سو و توكّل پيامبر (ص) و مؤمنان به او از سويى ديگر تصريح شده است. همچنين با مقدم شدن ضمير «هو» بر واژه «الرحمن»، حقيقت و كمال مهربانى به خدا نسبت داده شده و نيز

[١]. ملك: ٢٩.