قرآن، كتاب اخلاق - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢٤٥ - عفو

عفو

وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ.[١]

ارتباط پايدار با هم‌نوعان، مستلزم سعه صدر و توانايى در عفو و بخشش است. مى‌دانيم كه انسان‌ها جز تعداد خاص، عصمت ندارند و همواره در معرض جهل و نادانى و بى‌خبرى و غفلت و فراموشى هستند. اين امر، ضريب خطا و اشتباه آنان را افزايش مى‌دهد و بويژه در رفتارهاى ميان‌فردى به دفعات خطا و اشتباه مى‌كنند. اكنون پرسش اين است كه به راستى در برابر خطاهاى اطرافيان چه رفتارى بايد داشت؟ آيا كوتاهى‌ها و خطاهاى آنان را بايد همانند رفتار آنان پاسخ گفت؟ آيا تلافى رفتارهاى نادرست و ناپسند هم‌نوعان، پسنديده است؟

بر اساس آموزه‌هاى قرآنى، يكى از سجاياى اخلاقى انسان مؤمن، عفو و بخشش است. بى‌شك براى سامان يافتن روابط بين هم‌نوعان، نكات بسيارى بايد فرا گرفته و عمل شود تا روابط حسنه تحقق و استمرار يابد و منافعش نيز به دست آيد. از سجاياى پسنديده كه روابط

[١]. شورا: ٤٠.