رفتار اخلاقى انسان با خود - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ٢٤١ - ٢ تغذيه مناسب

بسيار، و محصولِ زراعتش پاكيزه خواهد بود. پس اگر به آن غفلت ورزند، زراعتش تباه شده، سبزى در آن نمى‌رويد. بَدَن نيز مانند اين است و با دقت در نوع و مقدار خوردنى و نوشيدنى، سالم مانده، از دردها و بيمارى‌هاى [روحى و جسمى‌] در امان خواهد بود.

پيامبر اكرم (ص) كم خوردن و پرهيز از پرخورى را مادرِ همه درمان‌ها دانسته، مى‌فرمايد:

أمُّ جَميعِ الْأدْوِية قِلَّةُ الْأكلِ.[١]

مادرِ همه دواها كم‌خوردن است.

امام على (ع) مراقبت از جسم را كارى عقلى دانسته، به صورت ضمنى، پرهيز از پرخورى را مساوى با سلامت مى‌داند و مى‌فرمايد:

ينْبَغى لِلْعاقِلِ أنْ يتَذَكرَ عِنْدَ حَلاوَةِ الْغِذاءِ مَرارَةَ الدَّواءِ.[٢]

شايسته است كه خردمند هنگام شيرينى غذا، تلخى دارو را به ياد آورد [و پُرخورى نكند].

از آن حضرت چنين نقل كرده‌اند:

أقْلِلْ طَعاماً تُقْلِلْ سَقاماً.[٣]

كم غذا بخور تا از بيمارى‌هايت بكاهى.

در تأثير پرهيز از پرخورى در استحكام بيشترِ بدن و مقاوم شدن آن، از امام رضا (ع) چنين روايت شده است:

لَوْ أنَّ النَّاسَ قَصّروُا فى الطَّعامِ لأسْتَقامَتْ أبْدانَهُم.[٤]

اگر انسان‌ها كم‌خورى مى‌كردند، بدن‌هايشان مقاوم‌تر مى‌شد.

امام على (ع) در بيانى زيبا، در جهت مراقبت از سلامت بدن و ايجاد نشاط جسم مى‌فرمايد:

توقوا البرد فى اوله و تلقوه فى آخره فانه يفعل فى الابدان كفعله فى الاشجار اوله يحرق و آخره يورق.[٥]

[١]. المواعظ العدديه: ص ٢١٣.

[٢]. شرح نهج البلاغة: ج ٢٠ ص ٢٧٢ ح. ١٤٩.

[٣]. غرر الحكم: ح ٢٣٣٦.

[٤]. بحار الانوار: ج ٦٢ ص ١٤٢ ح ٩.

[٥]. نهج البلاغة: حكمت ١٢٨.