رفتار اخلاقى انسان با خود - سبحانى‌نيا، محمد تقي - الصفحة ١٧٤ - كرامت تكوينى

البته اين تكريم بالقوه خداوند، فقط براى عده‌اى كه به مرتبه انسان كامل رسيده و عبوديت و بندگى خدا را آن‌گونه كه او مى‌پسندد به منصه ظهور مى‌رسانند، بالفعل خواهد شد.

يكى ديگر از مراحل گرامى‌داشت بشر، هدفمند بودن آفرينش او بوده است. البته اين تصور گزافى است كه آفرينش انسان را هدفمند، و آفرينش مخلوقات ديگر را بى‌هدف بدانيم؛ زيرا موجود حكيم، عملى بيهوده و بى‌هدف انجام نمى‌دهد. بر اين اساس، خداوند متعال كه معدن حكمت و نهايت همه كمالات است، هرگز عملى غيرحكيمانه انجام نداده و انجام نخواهد داد:

أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ.[١]

آيا گمان كرده‌ايد كه آفرينش شما بيهوده بوده و به سوى ما باز نمى‌گرديد؟!

اين نكته حايز اهميت است كه هدف از آفرينش انسان، خود او و رشد و كمال او بوده است و ازاين‌رو خداوند زمين و آنچه در آن است و همه نيازمندى‌هاى او را، در اختيارش در زمين قرار داد:

هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً.[٢]

او كسى است كه همه آنچه را در زمين است، براى شما آفريد.

همچنين قرآن مى‌فرمايد كه خداوند، زمين و آسمان را در اختيار رشد و كمال انسان‌ها قرار داد و مُسَخَّرِ آنان گردانيد:

وَ سَخَّرَ لَكُمْ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً مِنْهُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ.[٣]

وهر آنچه را در آسمان و زمين است مسخّر شما گردانيد. در اين امر، براى اهل فكر و انديشه نشانه‌هايى وجود دارد.

بنابراين درباره هدفمند بودن آفرينش انسان كه نشانه گرامى بودن او نزد پروردگار است، سه نكته حايز اهميت است:

[١]. مؤمنون: ١١٥.

[٢]. بقره: ٢٩.

[٣]. جاثيه: ١٣.